I-Sheep Gr: News and Reviews for Games - Tech - Movies: retro-gaming
BREAKING NEWS
latest

Retro Games Review: Pac-Mania

Retro Games Review: Pac-Mania
Το 1980 εμφανίστηκε στις αίθουσες των coin-ops ένα βιντεοπαιχνίδι που έμελλε να αποτελέσει "σταθμό" στον χώρο της ηλεκτρονικής διασκέδασης. Ο σχεδιασμός και ο στόχος του, ιδιαίτερα απλοί, ενώ η έμπνευση ήρθε ως "δια μαγείας" στο μυαλό του δημιουργού του (λέγε με Toru Iwatani) μια ημέρα που καθότανε και ... έτρωγε πίτσα (!!)

Ναι, αναφέρομαι στον "Pac Man", τον κίτρινο, συμπαθέστατο και πολύ "γουστόζικο" χαρακτήρα που όντως μοιάζει σαν...πίτσα που της έχουν αφαιρέσει ένα κομμάτι (άκου έμπνευση που είχε ο Toru δηλαδή!) Το Pac Man το γνωρίζουν θαρρώ και οι πέτρες. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που οι πίστες του μοιάζουν με λαβύρινθους και ο ήρωας μας τρέχει να γλιτώσει από κάποια -εξίσου συμπαθέστατα- φαντάσματα, καταπίνοντας παράλληλα και τις τελίτσες που γεμίζουν την κάθε πίστα (ο σκοπός βασικά είναι να τις καταπιεί όλες προκειμένου να περάσει στην επόμενη).

Ένα τέτοιο παιχνίδι τόσο απλοϊκό αλλά και τόσο εθιστικό, δεν θα μπορούσε να μην αποκτήσει τις δικές του ιδιαίτερες ... "παραλλαγές". Μετά την τόση επιτυχία που σημείωσε το original Pac Man, το παιχνίδι πέρασε για πρώτη φορά στις ... 3 διαστάσεις (βασικά στο ισομετρικό στυλ απεικόνισης) μέσα από ένα φοβερό arcade παιχνίδι που ονομάζεται Pac-Mania

Coin-Op Original Version Gameplay Sample Video:

ΣΕΝΑΡΙΟ / ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ
Σενάριο σε τέτοιου είδους παιχνίδι, δύσκολο να υπάρξει.  Υπάρχει όμως στόχος. Στο Pac-Mania λοιπόν, ο στόχος είναι τα τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, να ελιχθείς έξυπνα αποφεύγοντας τα πολύχρωμα φαντάσματα και φυσικά να καταπιείς όλες τις τελίτσες της πίστας (όπως και τα bonus φρουτάκια που εμφανίζονται για extra πόντους) για να περάσεις στο επόμενο level.

         -Eικόνα από την έκδοση για Nintendo NES-
Eικόνα από την έκδοση για Nintendo NES
Το επίπεδο δυσκολίας ευτυχώς αυξάνεται σταδιακά, που σημαίνει ότι ο παίκτης δεν βουτάει σε "βαθιά νερά" με το "καλημέρα". Και αυτό είναι καλό καθώς τα arcade games έχουν ως προορισμό τους την απόλυτη διασκέδαση (όχι σαν το "Contra" που σε κάνει...νευροπαθή μετά από λίγα λεπτά παιχνιδιού).

-Eικόνα από την έκδοση για Amiga-
Eικόνα από την έκδοση για Amiga
Ο "τρισδιάστατος" πλέον Pac Man, δεν είναι έρμαιο των φαντασμάτων. Σε κάθε γωνία της πίστας υπάρχουν ορισμένες πιο μεγάλες σε μέγεθος τελείες (όπως και στο original) που μόλις τις καταπιεί, κάνουν τα φαντάσματα τρωτά για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Στο διάστημα αυτό, ο Pac Man μπορεί να "φάει" τα φαντάσματα που τον απειλούν και μέχρι να γυρίσει η "ψυχή τους" (βασικά τα μάτια τους) στην βάση τους για να αναγεννηθούν, ο ήρωας μας έχει τον χρόνο για μερικές τελίτσες ακόμα.
-Eικόνα από την έκδοση για Sega Master System-
Eικόνα από την έκδοση για Sega Master System
Εκτός όμως από την διαφορετική προοπτική παιχνιδιού, το Pac-Mania ήρθε να μας φέρει ακόμα μια καινοτομία που έλειπε από το original (λογικό άλλωστε αν αναλογιστούμε την τεχνολογία του 80) και που πραγματικά είναι προς όφελός μας. Ο Pac Man, μπορεί αυτή τη φορά να κάνει άλμα! Μάλιστα! Ο Pac Man μπορεί πλέον να πηδήξει πάνω από τα φαντάσματα που τον καταδιώκουν. Και αυτή η νέα του ικανότητα είναι πράγματι "σωτήρια". Όχι όμως για πολύ, καθώς όσο περνάμε πίστες τα φαντάσματα πηδάνε και αυτά (!!). Οπότε θέλει καλό χειρισμό το κολπάκι με το άλμα.

-Εικόνα από την έκδοση για Acorn Archimedes-
Εικόνα από την έκδοση για Acorn Archimedes

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
Το Pac-Mania είναι "χάρμα οφθαλμών" σε οποιαδήποτε έκδοση κι' αν το παίξει κάποιος. Η coin-op έκδοση είναι πραγματική απόλαυση, αλλά και οι home εκδόσεις δεν πάνε πίσω. Το παιχνίδι το έπαιξα ακόμα μια φορά στο Sega Mega Drive. Η έκδοση του Pac-Mania στην 16bit κονσόλα της Sega είναι όμορφη και αρκετά κοντά στο coin-op. Οι πίστες είναι πολύχρωμες και ποικίλες σε σχεδιασμό (στο Pac-Mania ξεχνάμε το κοινό μοτίβο που είχαν οι πίστες του original) ενώ ο ήχος έχει μεταφερθεί και αυτός με αρκετή πιστότητα. Το τεχνικό "πακέτο" της έκδοσης για Mega Drive έρχεται να ολοκληρώσει το απρόσκοπτο animation και φυσικά ο διασκεδαστικός χαρακτήρας του παιχνιδιού.

-Eικόνα από την έκδοση για Sega Mega Drive-
Eικόνα από την έκδοση για Sega Mega Drive

Sega Mega  Drive Gameplay Sample Video:

Όμως και οι άλλες version που έχω (και έχετε όλοι φαντάζομαι) παίξει, δεν πάνε πίσω. Γενικά έχει γίνει πολύ καλή δουλειά από τα software houses που ανέλαβαν τα conversions. Η δε έκδοση για το πανάκριβο (και δυσεύρετο) Sharp X68000 είναι αυτό που λέμε "arcade perfect". Η μόνη μου ένσταση είναι η έκδοση για Atari ST, η οποία δεν ακολουθεί τα πρότυπα των υπόλοιπων 16bit "αντιπάλων" του καθώς προσφέρει πολύ μικρότερο screen mode και πολύ λιγότερα χρώματα.

-Eικόνα από την έκδοση για Χ68000-
Eικόνα από την έκδοση για Χ68000
-Eικόνα από την έκδοση για Atari ST-
Eικόνα από την έκδοση για Atari ST

Όπως και να έχει πάντως, το Pac-Mania, σε όποια πλατφόρμα και αν το παίξουμε, παραμένει μια από τις καλύτερες μεταφορές που έχουν γίνει ποτέ από coin-op μηχάνημα.
Μην πω όμως άλλα! Ανάψτε μηχανήματα ή emulators...! 
           
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (SEGA MEGA DRIVE)
Γραφικά: 8/10, Ήχος 8/10, Gameplay 8/10

Acorn Archimedes Gameplay Sample Video:

Commodore Amiga Gameplay Sample Video:

Atari ST Gameplay Sample Video:

Sega Master System Gameplay Sample Video:

Nintendo NES Gameplay Sample Video:

Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Namco
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1987 (στα arcades)
Είδος: Arcade Platform / Pac Man
Εκδόσεις: Amstrad CPC, Commodore 64/128, ZX Spectrum, BBC Micro, MSX2, Atari ST, Amiga, Acorn A3000, X68000, Sega Mega Drive, Sega Master System, NES.   
Δοκιμή Review: Sega Mega Drive
Παρουσίαση: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com

Retro Games Review: Barbarian

Barbarian (βάρβαρος) είναι μια λέξη που αυτομάτως φέρνει στο μυαλό την γιγαντόσωμη φιγούρα ενός Γότθου, Βησιγότθου ή κάποιου Βίκινγκ αλλά παράλληλα μας θυμίζει και την φοβερή ταινία του 1982 "Conan The Barbarian" στην οποία πρωταγωνιστεί ο μέγας Arnold Schwarzenegger. Στον χώρο των video games πάντα έβγαιναν και βγαίνουν παιχνίδια που βασίζονται σε κάποια επιτυχημένη ταινία (ή τηλεοπτική σειρά) με κάποια από αυτά να γνωρίζουν παρόμοιου βεληνεκούς επιτυχία και κάποια άλλα απλά να αμαυρώνουν την καλή φήμη της ταινίας στην οποία βασίζονται. Στην πρώτη κατηγορία (αυτή των επιτυχημένων μεταφορών από ταινία) ανήκει και το Barbarian της Palace Software. Πως θα μπορούσε άλλωστε να λείπει ο Conan από κάποιο παιχνίδι;   
   
ΣΕΝΑΡΙΟ
Το Barbarian: The Ultimate Warrior (όπως είναι ο πλήρης τίτλος του) ή αλλιώς Death Sword (όπως ήταν και είναι γνωστό στις ΗΠΑ), είναι παιχνίδι μάχης σώμα με σώμα (κοινώς fighting) που όντως θυμίζει σε πολλά την ταινία με τον Conan, από τους χαρακτήρες, το περιβάλλον μέχρι και τη μουσική του επένδυση. 
Παρά το γεγονός ότι το Barbarian φέρει αρκετά στοιχεία από την γνωστή ταινία, σαν παιχνίδι δεν φαίνεται να βασίζεται στο ίδιο σενάριο παρά έχει την δική του μοναδική ιστορία. Ουσιαστικά ο "βάρβαρος" ήρωας που ελέγχουμε, καλείται να παλέψει σε διάφορες πίστες για τη ζωή του (βασικά για το κεφάλι του), έχοντας ως συμμάχους το σπαθί και τις μαχητικές του ικανότητες, ενάντια σε άλλους μεγαλόσωμους τύπους, μέχρι να φτάσει στο κάστρο του μοχθηρού μάγου "Drax", να απελευθερώσει από την αιχμαλωσία την πανέμορφη πριγκίπισσα Mariana (μάλλον Ελληνικής καταγωγής πρέπει να είναι αυτή) και να βάλει ένα οριστικό τέλος στα σχέδιά του μάγου για απόλυτη κυριαρχία. Μπορεί το σενάριο να ακούγεται "τετριμμένο" όμως νομίζω πως το όλο στήσιμο και το gameplay είναι αυτά που μετράενε στο συγκεκριμένο παιχνίδι.     

-Eικόνα από την έκδοση για Amstrad CPC-

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ
Το Barbarian είναι πραγματική απόλαυση και παίζεται όπως τα περισσότερα 2D fighting παιχνίδια. Η διαφορά είναι πως εδώ δεν παλεύεις με τις γροθιές και τις κλωτσιές σου ή με τις μαγικές σου "βόμβες" παρά προσπαθείς να πάρεις τη νίκη κυριολεκτικά "με το σπαθί σου"! Απ' όσα γνωρίζουμε από την ταινία με τον Conan (όσοι δεν την έχετε δει να την δείτε!), οι βάρβαροι "bodybuilders" κράδαιναν τεράστια σπαθιά που απαιτούσαν τεράστια μυϊκή δύναμη. Έτσι και εδώ, ο Barbarian έχει στη διάθεσή του ένα παρόμοιου μεγέθους σπαθί με το οποίο μπορεί να εκτελέσει ποικιλία κινήσεων (που έχουν αντιγραφεί με ακρίβεια από τις φοβερές κινήσεις του ίδιου του Schwarzenegger ως Conan)! Ο σκοπός είναι είτε να σκοτώσετε αργά και βασανιστικά τον αντίπαλο (μέχρι να του μηδενίσετε τα δώδεκα επίπεδα ενέργειας) ή να τον "ξαπλώσετε" μια κι' έξω, παίρνοντάς του το κεφάλι.

-Eικόνα από την έκδοση για Amstrad CPC-

Οι πρώτοι αντίπαλοι μοιάζουν αρκετά βατοί σε επίπεδο δυσκολίας, όμως όσο προχωράμε γίνονται όλο και πιο γρήγοροι (αλλά και πιο βίαιοι). Ευτυχώς η αύξηση της δυσκολίας γίνεται σταδιακά, που σημαίνει ότι έχουμε τον χρόνο να μάθουμε τις κινήσεις του παιχνιδιού οι οποίες είναι ουκ ολίγες. Και μιας και είπα "κινήσεις", οι αντίπαλοι μαχητές στο Barbarian (όπως και ο ήρωας) είναι πραγματικά εντυπωσιακοί και χειρίζονται το σπαθί ακριβώς όπως ο Conan ενώ παράλληλα μπορούν να "κυλιστούν" στο έδαφος αλλά και να κλωτσήσουν τον αντίπαλο.

-Eικόνα από την έκδοση για Amiga-

Να σημειωθεί εδώ ότι μόλις οι δυο αντίπαλοι κάνουν ακριβώς την ίδια κίνηση και συγκρουστούν τα σπαθιά τους, ακούγεται ένας πολύ όμορφος ήχος μεταλλικής "κλαγγής" (ειδικά στις 16bit εκδόσεις), ενώ μόλις ένας εκ των δυο πέσει πρώτος στον...βωμό του καθήκοντος (με ή χωρίς κεφάλι), έχουμε ένα πολύ όμορφο animation με ένα πράσινο πλασματάκι -που μοιάζει με σαύρα - το οποίο διασχίζει νωχελικά την οθόνη, αρπάζει το πτώμα και το σέρνει εκτός πίστας (ρίχνοντας μάλιστα και κλωτσιά στο...κομμένο κεφάλι του) ενώ το όλο σκηνικό συνοδεύεται από μια, μάλλον πένθιμη, μουσική υπόκρουση!       

-Eικόνα από την έκδοση για Atari ST-

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
Και πάμε τώρα στο "εικαστικό" μέρος. Πέρα από την απίστευτα sexy παρουσία του τότε μοντέλου Maria Whittaker ως Mariana στο εξώφυλλο του παιχνιδιού μαζί με τον -μάλλον τρομακτικό- Michael Van Wijk στον ρόλο του Barbarian, έχουμε στα χέρια μας ένα παιχνίδι που, παρά την χρονολογία που δημιουργήθηκε (το 1987), έχει καλά γραφικά, γρήγορη δράση και πολύ καλό ήχο.

-Εικόνα από το φοβερό εξώφυλλο του παιχνιδιού-

Η έκδοση για τον Amstrad CPC στην οποία έπαιξα για πολλοστή φορά το Barbarian, είναι αρκετά καλοφτιαγμένη με όμορφους χρωματισμούς και αρκετά σταθερό animation! Ο δε ήχος ακούγεται πολύ ευχάριστα καθώς προσφέρει αρκετά εφέ αλλά και το original μουσικό κομμάτι της ταινίας (σε chip-tune στυλ). Τα backgrounds έχουν δημιουργηθεί με προσοχή, με το κάθε ένα να έχει τον δικό του σχεδιασμό και συνδυασμό χρωμάτων, ενώ τα sprites (αν και κάπως χοντροκομμένα) κινούνται αρκετά γρήγορα λαμβάνοντας υπόψη και τους περιορισμούς του hardware ενός 8bit μηχανήματος! Σε γενικές γραμμές πάντως, το Barbarian στον Amstrad CPC είναι μια πολύ τίμια προσπάθεια και ένα ιδιαίτερα διασκεδαστικό παιχνίδι ενώ συγκριτικά με τις άλλες 8bit εκδόσεις, θεωρώ πως είναι το πιο όμορφο, τουλάχιστον στα χρώματα καθώς στον Commodore 64 είναι κάπως "ξεθωριασμένα" και στις εκδόσεις για ZX Spectrum και BBC Micro, λιγότερα. Όπως και να έχει πάντως, το Barbarian είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι σε όποιο σύστημα και αν το δοκιμάσει κάποιος. 

Η συνέχεια επί της οθόνης... 
         
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (AMSTRAD CPC):
Γραφικά: 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10

AMSTRAD CPC GAMEPLAY SAMPLE VIDEO:
BBC MICRO GAMEPLAY SAMPLE VIDEO:
ATARI ST GAMEPLAY SAMPLE VIDEO:

Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Palace Software (EU), Epyx (North America)
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1987 (home computers) 
Είδος: Fighting, Swords fighting
Εκδόσεις: Amstrad CPC, Commodore 64/128, ZX Spectrum, BBC Micro, Atari ST, Amiga, Apple II.     
Δοκιμή Review: Amstrad CPC 
Παρουσίαση: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com 

Retro Games Review: Golden Axe

Το 1989 υπήρξε έτος όπου το gaming είχε την τιμητική του με πολλούς αξιόλογους τίτλους, που έγιναν all time classics στα ηλεκτρονικά με τα δεκάρικα. Ένας από αυτούς ήταν (και είναι) το φοβερό GOLDEN AXE από την SEGA.

Το Golden Axe ανήκει στην κατηγορία των action slash 'em up, δηλαδή των παιχνιδιών που προχωράς και σφάζεις ό,τι κινείται γύρω σου. Το στυλ, τα γραφικά και ο τρόπος που παίζεται, θυμίζουν παιχνίδια τύπου Double Dragon ή Final Fight, με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν αμυνόμαστε και δεν σκοτώνουμε με γυμνά χέρια, παρά καταστρέφουμε τα πάντα με "καυτό ατσάλι"! 
Golden Axe
ΣΕΝΑΡΙΟ
Η ιστορία του Golden Axe εκτυλίσσεται σε μια φανταστική χώρα που ονομάζεται Yuria (ναι ξέρω, ακούγεται σαν το "γιούργια" που λέμε όταν κάνουμε πόλεμο). Σε αυτή την -κατά τ' άλλα όμορφη- χώρα, τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, καθώς ένας αιμοδιψής πολέμαρχος ονόματι Death Adder έχει "απλώσει" τα χέρια του σε ένα πανίσχυρο μαγικό όπλο (το Χρυσό Τσεκούρι που χαρίζει αθανασία στον κάτοχό του) και έχει εξαπολύσει τους πολεμιστές του για να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος (πόσο ... πρωτότυπο σενάριο έτσι;)

Και ενώ ο Death Adder σπέρνει τον τρόμο και τον πανικό, μαζί με τους "αυλικούς" του, κάνει το λάθος και δολοφονεί συγγενικά πρόσωπα των τριών βασικών χαρακτήρων. Ω ναι, στο Golden Axe μπορούμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε τρεις διαφορετικούς πολεμιστές, με τον κάθε ένα να έχει την δική του ιστορία ... πόνου.
Ο πρώτος χαρακτήρας είναι ο Ax Battler, ένας θεόρατος τύπος αλά Arnold Schwarzenegger στην ταινία Conan The Barbarian (ταινιάρα) που είχε την ατυχία να χάσει την μητέρα του από τα χέρια των ακόλουθων του Death Adder και τώρα διψάει για εκδίκηση κραδαίνοντας τα τεράστια σπαθιά του. Ο δεύτερος χαρακτήρας είναι ο Gilius The Thunderhead, ένας βραχύσωμος άνδρας (νάνος) που μοιάζει με Viking. Ο Gilius έχασε τον αδερφό του και, παρά το μικρό του μπόι, μόλις πιάνει το τσεκούρι του γίνεται πραγματικά ... αδυσώπητος! Και πάμε τώρα στον τρίτο και τελευταίο χαρακτήρα του Golden Axe, την πανέμορφη αμαζόνα Tyris Flare. Η Tyris θρηνεί και αυτή τον χαμό των δικών της ανθρώπων (των γονιών της) ... με υπαίτιο πάλι τον Death Adder και έχει αποφασίσει να τα βάλει δυναμικά μαζί του, χωρίς δισταγμό ή έλεος!

Οι τρείς ήρωες, λοιπόν, πρέπει να ταξιδέψουν στην Yuria, ανεβαίνοντας αρχικά σε ένα ... κινούμενο χωριό που έχει μορφή χελώνας (!!), κατόπιν να μεταβούν σε ένα άλλο χωριό ... ιπτάμενο αυτή τη φορά καθώς έχει μορφή αετού (!!) και να πολεμήσουν ανελέητα τους εχθρούς που επιτίθενται κατά κύματα, να απελευθερώσουν τα χωριά και εν τέλει να φτάσουν στο κάστρο του Death Adder για να του πάρουν το "Χρυσό Τσεκούρι" αλλά και ... το κεφάλι! Απλά τα πράγματα! 

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ 
Είπα πιο πάνω "απλά τα πράγματα" έτσι; Κι' όμως, τα πράγματα είναι απλά μόνο στην αρχή, διότι στην πορεία το παιχνίδι δυσκολεύει αρκετά. Ευτυχώς όμως που το Golden Axe υποστηρίζει και mode με 2 παίκτες μαζί ανεβάζοντας τη διασκέδαση -και τις πιθανότητες επιβίωσης- στα ύψη. Στο Golden Axe διασκεδάζεις προχωρώντας, σφάζοντας, προχωρώντας, ξανά σφάζοντας και ούτω καθεξής. Σε κάθε τέλος του stage περιμένουν -όπως πάντα- οι κλασικοί "μεγάλοι κακοί" για τους σκοτώσουμε και να πάμε παρακάτω. Ο κάθε χαρακτήρας έχει τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα αντίστοιχα. Ο Ax χτυπάει γρήγορα λόγω των διπλών σπαθιών του, ο μικρόσωμος Gilius χτυπάει δυνατά με το τσεκούρι του ενώ η κούκλα Tyris είναι πιο ευέλικτη στις κινήσεις της. Τα βασικά τους μειονεκτήματα συνδέονται βασικά με την διάρκεια και το κόστος των μαγικών τους ικανοτήτων.
Ακριβώς όπως το έγραψα! Εκτός από το "ατσάλι", τα τρία παιδιά έχουν και μαγικές ικανότητες τις οποίες μπορούμε να ενεργοποιήσουμε μόλις στριμωχτούμε για τα καλά. Για παράδειγμα, η Tyris μπορεί να εξαπολύσει φωτιά! Μονό που οι μαγικές δυνάμεις έχουν και το κόστος τους! Αλλά στο τέλος του κάθε stage, στην μικρή κατασκήνωση που οι ήρωες ξεκουράζονται, εμφανίζονται κάτι πολύ μικρά πλάσματα που κουβαλούν στους ώμους σακίδια γεμάτα με καλούδια για αύξηση της ενέργειας αλλά και του αποθέματος της μαγικής επίθεσης. Εκεί, θα πρέπει να δράσουμε γρήγορα κυνηγώντας τα μικρά αυτά πλάσματα, γιατί το κάθε χτύπημα πάνω τους "μετράει" πολύ!

Το ταξίδι των ηρώων γίνεται με τα πόδια (όπως και στα περισσότερα ανάλογα παιχνίδια άλλωστε) όμως στο Golden Axe υπάρχει μια μικρή ... "έκπληξη". Κατά διαστήματα εμφανίζονται εχθροί καβάλα σε κάτι πλάσματα που μοιάζουν με δράκους (έναν μπλε και έναν πράσινο). Η διαφορά τους είναι ότι μπλε δράκος "ξερνάει" φωτιά και σε κάνει μπάρμπεκιου από μικρή απόσταση ενώ ο πράσινος πυροβολεί magma και σε χτυπάει από μακριά! Επίσης, υπάρχει και ένα "μυστήριο" πλάσμα με ... ράμφος (!!) που μπορεί να χρησιμοποιήσει την ουρά του για να σε τρελάνει στη "σφαλιάρα". Μόνο που, αν σκοτώσουμε τους αναβάτες τους, τα τερατάκια αυτά μπορούν να γίνουν (έστω και για λίγο) τα "άλογά" μας (με ό,τι συνεπάγεται αυτό).

Τα υπόλοιπα, επί της οθόνης!     

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
Το Golden Axe είναι ένα ιδιαίτερα όμορφο παιχνίδι! Η πρωτότυπη έκδοσή του στα ηλεκτρονικά, πραγματικά είχε κάψει καρδιές το 1989. Για καλή μας τύχη, η μεταφορά που έγινε το 1990 στα δικά μας "σπιτικά" μηχανήματα (και ειδικά στα 16bit) ήταν τουλάχιστον επιτυχημένη.

Τα γραφικά στο Mega Drive (παιδί της SEGA κι' αυτό άλλωστε) είναι πολύ κοντά στην coin-op έκδοση και αποδίδει όμορφα (αν και κάπως ... μουντά) χρώματα, απρόσκοπτη και ομαλή κίνηση, ευφάνταστα backgrounds και πολύ καλοφτιαγμένους χαρακτήρες (που είναι μάλιστα και σε ποικίλα μεγέθη, από απλές Αμαζόνες μέχρι γίγαντες). Η μουσική επένδυση είναι σχεδόν ίδια με την αυτή του coin-op ενώ τα ηχητικά εφέ του πρωτότυπου έχουν μεταφερθεί με πιστότητα στο Sega Mega Drive και μάλιστα με πολύ καλή ποιότητα στο sampling.

Οι υπόλοιπες μεταφορές του Golden Axe, τόσο στα 16bit όσο και στα "πιο αδύναμα" 8bit μηχανήματα, έχουν εκτελεστεί μια χαρά (τηρουμένων και των hardware περιορισμών φυσικά). Αναφορικά στα 8bit, για μένα η καλύτερη μεταφορά έχει γίνει -που αλλού;- στο Sega Master System (το άλλο παιδί του Ιαπωνικού gaming κολοσσού). Δείτε τα videos παρακάτω και απολαύστε την πολύ καλή δουλειά που έκανε η Sega στις home μεταφορές από το πανίσχυρο Sega System 16 coin-op.
         
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (SEGA MEGA DRIVE):
Γραφικά: 8/10, Ήχος 8/10, Gameplay 9/10

SEGA MEGA DRIVE VIDEO:

ATARI ST VIDEO:

AMIGA VIDEO:
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Sega
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1989 (coin-ops), 1990 (home systems)
Είδος: Action slash 'em up
Εκδόσεις: Sega Mega Drive, Master System, Amiga, Atari ST, Amstrad CPC, ZX Spectrum, C64, PC Engine, PC MS-DOS. 
Δοκιμή Review: Sega Mega Drive
Παρουσίαση: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com 

Retro Games Review: Cannon Fodder

Υπάρχουν πάρα πολλοί retro gamers που έπαιξαν (και μάλλον παίζουν ακόμα) αμέτρητες ώρες με ένα ποδοσφαιράκι που "έκαψε καρδιές". Όχι δεν αναφέρομαι στο "τεράστιο" Kick Off. Αναφέρομαι στο εξίσου φοβερό Sensible Soccer, με τους "λιλιπούτειους" ποδοσφαιριστές, την αχαλίνωτη ταχύτητα και την εντυπωσιακή παρουσίαση. Οι developers πίσω από αυτό το φοβερό game είναι η Sensible Software που ιδρύθηκε από τον Jon Hare και τον Chris Yates το 1986 (!). Οι ίδιοι λοιπόν, είχαν την "φαεινή" (και παράλληλα απίστευτη) ιδέα να...ντύσουν τα συγκεκριμένα μικροσκοπικά sprites στο χακί και να τους ρίξουν σε ανελέητες μάχες (!). Έτσι, το 1994, η Sensible Software δημιούργησε το καταπληκτικό Cannon Fodder! Το παιχνίδι ήταν και είναι διαθέσιμο στους home computers Commodore Amiga, Atari ST, Acorn Archimedes και στα MS-DOS PCs, καθώς και στις κονσόλες Panasonic 3DO, Atari Jaguar, Sega Mega Drive, Super Nintendo και Amiga CD32. Υπάρχει επίσης και μια έκδοση για την φορητή κονσόλα Game Boy Color.   
 ΣΕΝΑΡΙΟ: Το παιχνίδι εκτυλίσσεται σε περίοδο πολέμου (εξ' ου και ο τίτλος "Cannon Fodder" που σημαίνει η "Βορά των Κανονιών). Μόνο που εδώ ουσιαστικά η έννοια Cannon Fodder έχει να κάνει περισσότερο με τους "αναλώσιμους" που στέλνονται σε όλους τους πολέμους για να ανακαλύψουν τις εχθρικές θέσεις και να "μαζέψουν" τις πρώτες σφαίρες. Έτσι και εδώ, μια ομάδα εκπαιδευμένων commandos αναλαμβάνει επικίνδυνες αποστολές (23 τουλάχιστον) σε διάφορα εχθρικά εδάφη, που ποικίλουν από αφιλόξενες ζούγκλες μέχρι και χιονισμένα βουνά. Η ομάδα αυτή λοιπόν (που είναι πεζοπόρος) αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει περιπόλους, να καταστρέψει φυλάκια, βάσεις, ακόμα και τεθωρακισμένα οχήματα. Η ανατίναξη και η εξάλειψη των εχθρικών δυνάμεων (που σημειωτέον πραγματοποιούνται με αστείρευτο χιούμορ) έχει ως μοναδικό σκοπό -τι άλλο;- την τελική νίκη! Απλό και απέριττο το σενάριο σίγουρα, όμως το παιχνίδι είναι το κάτι άλλο πραγματικά! 
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Το Cannon Fodder ανήκει στην κατηγορία action strategy και έχει και μπόλικο "μπαμ-μπουμ"! Ο χειρισμός γίνεται με το mouse (στους home υπολογιστές) και με το joypad (στις κονσόλες). Έχετε στη διάθεσή σας μια ομάδα από commandos (στην αρχή μόνο τρεις και στην πορεία όλο και περισσότερους) και θα πρέπει να εξολοθρεύσετε...οτιδήποτε κινείται σε κάθε πίστα. Το mouse βοηθά πολύ στην έκβαση των αποστολών (σε αντίθεση με το joypad που δεν εξυπηρετεί ιδιαίτερα...όπως και στα περισσότερα "mouse driven" παιχνίδια). Με το δεξί πλήκτρο του mouse, και αφού τοποθετήσετε τον pointer εκεί που θέλετε, κάνετε ένα click και η ομάδα κινείται όλη μαζί (ή ο κάθε στρατιώτης μεμονωμένα εφ' όσον τον επιλέξετε) προς την μεριά εκείνη. Με το που θα εντοπίσετε κάποια εχθρική ομάδα και έρθετε σε απόσταση βολής, πιέζετε το δεξί πλήκτρο του mouse και αμέσως ο pointer μετατρέπεται από κλασικό "βελάκι" σε "στόχαστρο"! Εκεί...αρχίζει το πάρτι με τα μικροσκοπικά στρατιωτάκια να αρχίζουν να ουρλιάζουν και να κάνουν ακόμα και "τούμπες" κάθε φορά που πυροβολείτε εναντίον τους. Πραγματικά, έχει πολύ γέλιο! Ωστόσο, καλό είναι να μην πλησιάζετε πολύ κοντά διότι οι εχθροί πυροβολούν την ομάδα και αυτομάτως θα έχετε απώλειες. Σε κάθε επιτυχημένη αποστολή, ο αρχηγός της ομάδας αλλά και οι υπόλοιποι, ανεβαίνουν στρατιωτικό βαθμό ενώ για κάθε απώλεια υπάρχει ο ανάλογος (και αναλώσιμος) αντικαταστάτης. Στην περίπτωση επίθεσης σε κάποιο κτίριο, μπορείτε να πετάξετε και χειροβομβίδες για να σταματήσετε την...ροή των εχθρών που έχουν ήδη σημάνει συναγερμό και να γκρεμίσετε κυριολεκτικά την στρατιωτική εγκατάσταση (η χειροβομβίδα ενεργοποιείται πατώντας παρατεταμένα το αριστερό πλήκτρο του mouse και μια φορά το δεξί). Ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει (ευτυχώς) σταδιακά, που σημαίνει ότι θα έχετε τον χρόνο να εγκλιματιστείτε (και να εγκληματήσετε παράλληλα) μαθαίνοντας τα controls και καταστρώνοντας στρατηγικά σχέδια ανάλογα με την αποστολή και την εδαφική δομή. Το Cannon Fodder είναι πραγματικά πρωτότυπο για την εποχή του και τέρμα απολαυστικό!         
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Το παιχνίδι το δοκίμασα στην Amiga και ομολογώ ότι είναι τεχνικά άρτιο σε κάθε τομέα. Τα γραφικά του είναι μικροσκοπικά αλλά και πολύχρωμα! Οι χαρακτήρες του (τα sprites) είναι όλα τα λεφτά! Όπως είπα και στην εισαγωγή του άρθρου μου, τα μέλη της ομάδας (αλλά και οι εχθροί) είναι σαν να βγήκαν απευθείας από τα...γήπεδα του Sensible Soccer, πέταξαν από πάνω τους την αθλητική περιβολή και φόρεσαν την στολή παραλλαγής (κοινώς αφήσανε τη δόξα και το χρήμα και πήγαν να θυσιαστούν σαν "κορόιδα"). Οι δε υπόλοιπες λεπτομέρειες είναι τουλάχιστον εντυπωσιακές, καθώς το Cannon Fodder παρουσιάζει με επιτυχία διάφορα πεδία δράσης όπως δάση, ρυάκια, ποτάμια, πετρώδη εδάφη ακόμα και χιονισμένα τοπία. Η κίνηση των backgrounds (τουλάχιστον στην Amiga) είναι πολύ ομαλή και δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα πτώσης στο frame rate, όσα sprites και αν γεμίσουν την οθόνη. Και πάμε τώρα στον ήχο ο οποίος είναι εξίσου εντυπωσιακός με τα γραφικά. Ήδη από την πρώτη επαφή με το παιχνίδι, τα ηχεία του monitor "παίρνουν φωτιά" από ένα φοβερό soundtrack που ονομάζεται "War, Never Been So Much Fun". Οι πιο παλαιοί θα το θυμάστε σίγουρα! Μιλάμε για ένα μουσικό κομμάτι που έγραψε -και τραγούδησε- ο ίδιος ο Jon Hare, ενώ παράλληλα βλέπουμε και digitized φωτογραφίες από όλα τα μέλη της dev ομάδας με...χιουμοριστικές, στρατιωτικές πινελιές. Το "War" είναι από τα game soundtracks που δεν σου κάνει καρδιά να πατήσεις το fire για να ξεκινήσεις! Εντός του παιχνιδιού έχουμε αρκετά πολύ καλά (και πολύ αστεία), sampled ηχητικά εφέ όπως πυροβολισμούς, εκρήξεις, κραυγές αλλά και μερικά άλλα ambient εφέ όπως π.χ. η ροή του νερού στα ποτάμια και άλλα. Ανάμεσα στις αποστολές, βλέπουμε πάντα μια sequence που δείχνει έναν λόφο ο οποίος γεμίζει σιγά σιγά από στρατιώτες στο κάτω μέρος (και από...σταυρούς επάνω). Σε αυτή την sequence, ακούμε άλλο ένα μουσικό κομμάτι που έχει γράψει πάλι ο Jon Hare για μια...πρώην του (!!) Και το πραγματικό κομμάτι έχει και στίχο (όχι όμως στο παιχνίδι). Είναι μια πληροφορία που δεν γνώριζα και που μου είπε ο φίλος μου Vincent GR, τον οποίο και ευχαριστώ. Σε γενικές λοιπόν γραμμές, έχουμε ένα πραγματικά όμορφο παιχνίδι, από όλες τις απόψεις: ιδέα, υλοποίηση, γραφικά, ήχο αλλά και διασκέδαση!             
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (AMIGA):
Γραφικά: 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10

GAMEPLAY VIDEOS
AMIGA:

ATARI ST:


PC (MS-DOS):

ATARI JAGUAR:

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Sensible Software
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1994
Είδος: Action Strategy
Εκδόσεις: Amiga, Atari ST, PC MS-DOS, Game Boy Color, Acorn Archimedes, Sega Mega Drive, Super Nintendo, Atari Jaguar, 3DO, CD32
Δοκιμή Review: Amiga (OCS)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com

Retro Games Review: Bubble Bobble

Bubble Bobble
ΟΚ, στον χώρο των old-school games τα shoot 'em ups είναι φουλ αδρεναλίνη και σε κρατάνε σε εγρήγορση, τα action games είναι εντυπωσιακά σε γραφικά και ήχο ενώ τα adventure games σου "στύβουν" τον εγκέφαλο με την ίντριγκά τους! Όμως υπάρχουν και κάποια άλλα παιχνίδια του παρελθόντος που είναι τόσο όμορφα και τόσο εθιστικά και μάλιστα μέσα από την ίδια τους την απλότητα! Ένα από αυτά είναι και το παιχνίδι που ονομάζεται Bubble Bobble. Ναι! Το συγκεκριμένο παιχνίδι έκανε την παρθενική του εμφάνιση στον κόσμο του gaming το 1986 (πριν από 33 χρόνια!!) στις αίθουσες των ηλεκτρονικών (βλέπε: στα "ουφάδικα"), από την μεγάλη (και τρανή) Taito. Πλήθη κόσμου, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έπαιζαν Bubble Bobble ατελείωτες ώρες και ξόδευαν (ο καθένας ξεχωριστά) χιλιάδες Δραχμές, Μάρκα, Λίρες, Λιρέτες, Πεσέτες, Δολάρια, Γιεν (και οποιοδήποτε άλλο νόμισμα υπήρχε εκείνη την εποχή). Το Bubble Bobble (ή αλλιώς το "Μπούμπλε Μπούμπλε", όπως το λέγαμε πιτσιρικάδες) ανήκει στην κατηγορία "platform" (ή αλλιώς στα "διασκεδαστικά", όπως επίσης λέγαμε εκείνη την εποχή) και είναι ένα παιχνίδι που το ξέρουν ακόμα και οι...πέτρες, αρσενικές και θηλυκές!   
ΣΕΝΑΡΙΟ: Το σενάριο έχει ως βασικούς πρωταγωνιστές δυο νεαρά αγόρια, τον Bub και τον Bob, που ζούσαν χαρούμενα και ξέγνοιαστα μαζί με τα κορίτσια τους σε κάποια φανταστική χώρα. Μέχρι που κάποιος ονόματι Baron Von Blubba (άκου όνομα) έβαλε τα παιδιά "στο μάτι" και θέλησε να τους κάνει τον βίο αβίωτο, για τους δικούς του λόγους (που μας είναι άγνωστοι)! Η χώρα στην οποία ζουν ο Bub και ο Bob, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια απειλή που έρχεται από το πουθενά και απαιτεί -τι άλλο- την απόλυτη κυριαρχία! Πίσω από αυτή την απειλή, εμπνευστής είναι ο Blubba ενώ πρωτεργάτης (και δεξί του χέρι) είναι μια τεράστια αρσενική μέλισσα (ο Giant Bee Master) που ρίχνει ένα ξόρκι στα δυο αγόρια και τα μεταμορφώνει σε...δεινοσαυράκια που βγάζουν "φούσκες" από το στόμα τους! (Πολλή φαντασία είχε ο Fukio Mitsuji που το σκέφτηκε! Ήταν πολύ μπροστά μιλάμε ο τύπος!) Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Von Blubba έδωσε εντολή στους δικούς του ανθρώπους (...στα δικά του "τερατάκια" ήθελα να πω) να απαγάγουν τα δυο κορίτσια (την κοπέλα του Bub και την κοπέλα του Bob). Από το σημείο αυτό, ξεκινάει η περιπέτεια των δυο αγοριών (και το γλυκό μαρτύριο του κάθε παίκτη), καθώς θα πρέπει να περάσουν από 100 πίστες για να σώσουν τις αγαπημένες τους και -φυσικά- να "σπάσουν" την κατάρα του βαρόνου και να πάρουν πίσω την ανθρώπινη μορφή τους. Εντάξει...το σενάριο "σκίζει" για platform game έτσι;           
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Το Bubble Bobble είναι (όπως είπα και πιο πάνω) platform game, που σημαίνει ότι ο Bub (ή ο Bub μαζί με τον Bob) θα πρέπει να πηδάει από πλατφόρμα σε πλατφόρμα προκειμένου να εξουδετερώσει τα κακά πλασματάκια του Giant Bee Master, με μοναδική προστασία τις...φούσκες του (περίεργο όπλο πραγματικά!) Και πως σκοτώνουμε όλα αυτά τα χαριτωμένα, χιουμοριστικά αλλά και επικίνδυνα sprites που κατακλύζουν την οθόνη του Bubble Bobble; Μα είναι απλό: Τα παγιδεύουμε μέσα στις φούσκες και μετά τις σπάμε με την ουρά μας ή πηδάμε πάνω τους (αυτό κι αν ήταν περίεργο εκείνη την εποχή που οι περισσότεροι gamers είχαν συνηθίσει στα σπαθιά και στα πολυβόλα!) Η κάθε πλατφόρμα (ή πίστα αν θέλετε) έχει το δικό της σχήμα, τα δικά της "ράφια" που μπορούμε να ανεβούμε αλλά και τα δικά της "νεκρά" σημεία που θα πρέπει να προσέχουμε γιατί είναι παγίδες. Το ίδιο συμβαίνει και με τις στρατιές του Giant Bee Master, οι οποίες διαφέρουν σε μορφές, σε μέγεθος, σε μοτίβα κίνησης αλλά και σε επίπεδο δυσκολίας. Ο σκοπός στην κάθε πίστα είναι να τερματιστεί εντός συγκεκριμένου χρονικού ορίου καθώς, αν περάσει αρκετή ώρα, εμφανίζεται ο..."Χάρος" (ή η "Χαρίκλεια" για τους 40+), ένα sprite που μοιάζει με νεκροκεφαλή νυφίτσας (!) και δεν μπορούμε να σκοτώσουμε με τίποτα (εκείνο όμως μπορεί άνετα να σκοτώσει εμάς)! Ως είναι φυσικό, ένα τέτοιο παιχνίδι δεν θα μπορούσε να μην έχει και τα ανάλογα bonuses. Μαζεύοντας πόντους, παίρνουμε έξτρα ζωές (π.χ. την πρώτη extra ζωή την αποκομίζουμε στους 30.000 πόντους) ενώ όσο αυξάνονται οι πόντοι, αυξάνονται και οι εκπλήξεις (π.χ. αν δεν χάσουμε ζωή μέχρι τις 100.000, έχουμε "Διαμαντό-πιστα" που δίνει πολλά extras!) Επίσης, αφήνοντας ανέπαφες τις τελευταίες φούσκες στις οποίες έχουμε παγιδέψει μέσα κάποιο "εχθρικό" sprite, εμφανίζονται μετά από λίγο ποικίλα power ups και διάφορά άλλα καλούδια που βοηθούν στην αποπεράτωση αυτού του -κατά τ' άλλα δύσκολου- παιχνιδιού. Για να κάνει κάποιος φούσκα θα πρέπει να μασάει τσίκλα, σωστά; Σωστά! Αυτό ακριβώς κάνουμε και στο Bubble Bobble! Επομένως, μερικά από τα πιο ζωτικά bonuses είναι οι πιο "εξελιγμένες"...τσίκλες (η μια δίνει rapid fire ενώ η άλλη καλύπτει μεγαλύτερη απόσταση στην ευθεία). Η φούσκα έχει τις εξής τρεις χρήσεις: Χρησιμεύει ως όπλο για να παγιδεύουμε και να σκοτώνουμε κάθε sprite που μας απειλεί, χρησιμεύει ως "ασανσέρ" για να ανεβαίνουμε στις πιο απρόσιτες πλατφόρμες και, χρησιμεύει επίσης στην συγκέντρωση πόντων. Μερικά ακόμα bonuses είναι το "παπουτσάκι" που μας κάνει πιο γρήγορους, οι "κεραυνοί" ή ο "σταυρός" που σαρώνουν την πίστα και σκοτώνουν με τη μια κάθε εχθρό μεταμορφώνοντάς τον σε διαμάντι (ίσον περισσότεροι πόντοι), η "μπουκάλα" που εξαφανίζει τους εχθρούς και μας αφήνει πολλά μπουκαλάκια για να τα μαζέψουμε εντός συγκεκριμένης αντίστροφης μέτρησης καθώς και η πολυπόθητη "ομπρέλα" που μας βοηθάει να περνάμε ορισμένες πίστες χωρίς καν να πολεμήσουμε. Εξίσου σημαντική με την ομπρέλα είναι και η λέξη "EXTEND" που θα πρέπει να σχηματίσουμε μαζεύοντας τα ανάλογα γράμματα, για να πάμε στην επόμενη πίστα χωρίς μάχη. Υπάρχουν πολλά ακόμα bonuses στο Bubble Bobble, όμως δεν θα σας τα αναλύσω εδώ (για να ανακαλύψετε και μερικά παίζοντας, ειδικά όσοι δεν έχετε παίξει ποτέ το παιχνίδι πάνω από μια ή δυο φορές). Κλείνοντας, να αναφέρω ότι το παιχνίδι υποστηρίζει και 2-players game (που είναι και πιο θεμιτό καθώς σε single player είναι αδύνατον να τερματιστεί).                 
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Πολύχρωμο, χαριτωμένο, γρήγορο και απόλυτα εθιστικό είναι οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω το όνομα "Bubble Bobble"! Το συγκεκριμένο "παιδί" της Taito δεν προσφέρει τα φοβερά γραφικά και τον απίστευτο στερεοφωνικό ήχο που είχαμε και έχουμε δει σε άλλα παιχνίδια της εποχής. Είναι όμως φτιαγμένο για έναν και μοναδικό σκοπό: Την απόλυτη διασκέδαση! Τα γραφικά του μοιάζουν απλοϊκά αλλά την ίδια στιγμή είναι και πολύ όμορφα. Η κάθε πίστα έχει τα δικά της χρώματα και "έξυπνα" σχήματα και τους δικούς τις τύπους εχθρικών sprites! Η δε κίνηση των sprites (τουλάχιστον στους 16bit υπολογιστές) είναι τόσο γρήγορη και ομαλή που πολλές φορές δεν τα προλαβαίνεις. H έκδοση για τον Atari ST στον οποίο έπαιξα (για πολλοστή φορά) το παιχνίδι, έχει γίνει μια αρκετά επιτυχημένη μεταφορά από το coin-op! Η δε μουσική του Bubble Bobble, δημιούργημα του Tadashi Kimijima, είναι πραγματικά ανεπανάληπτη και μένει αξέχαστη όσα χρόνια κι' αν περάσουν (δείτε τα ανάλογα βίντεο πιο κάτω).     
ΓΕΝΙΚΑ: Το Bubble Bobble είναι ένα παιχνίδι που έκανε το ντεμπούτο του το 1986 στα coin-ops και από το 1987 και μετά μεταφέρθηκε σχεδόν σε κάθε υπολογιστή ή κονσόλα του παρελθόντος όπως είναι ο ZX Spectrum, ο Amstrad CPC, ο Commodore 64/128, o MSX, o BBC Micro, η Amiga, ο Atari ST, το Ιαπωνικό Sharp X68000 κ.α! Αξίζει να σημειωθεί ότι το Bubble Bobble τιμήθηκε και από πολλά άλλα gaming συστήματα του πιο πρόσφατου παρελθόντος όπως είναι το Sony Playstation, το Sega Saturn το XBOX, το Playstation 2 και άλλα! Η αναβίωσή του και στις επόμενες γενιές, μας "φωνάζει" από μόνη της ότι το Bubble Bobble ήταν, είναι και θα είναι, ένα από τα παιχνίδια "διαμάντια" στην ιστορία του video gaming.       
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 
ATARI ST: Γραφικά: 7/10, Ήχος 8/10, Gameplay 9/10

ATARI ST GAMEPLAY VIDEO:

SHARP X68000 (ARCADE PERFECT) GAMEPLAY VIDEO:

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Taito
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1986 (coin op), 1987 στους home computers
Είδος: Platform
Εκδόσεις: Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, Commodore Amiga, Atari ST, PC MS-DOS, BBC Micro, MSX, Sharp X68000, Master System, NES, Game Boy, Sega Saturn, Sony Playstation κ.α.
Δοκιμή Review: Atari ST

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com 

Retro Games Review Turrican II: The Final Fight

Retro Games Review Turrican II: The Final Fight
Αν κάνουμε μια αναζήτηση πίσω στην δεκαετία του 90 βάζοντας ως φίλτρο "τα καλύτερα shooter games" της εποχής, το μόνο σίγουρο είναι πως θα ανακαλύψουμε στη λίστα και ένα game που ονομάζεται Turrican. Πρόκειται για ένα δημιούργημα της Factor 5 (με υπεύθυνη κυκλοφορίας την Rainbow Arts), τόσο εντυπωσιακό για την εποχή, που αναδείκνυε τις δυνατότητες των τότε home υπολογιστών, ανεξαρτήτως chipset ή λοιπών τεχνικών στοιχείων! Ακριβώς! Το Turrican, είναι platform / run 'n gun shooter που βασίστηκε στην κλασική συνταγή των σεναρίων επιστημονικής φαντασίας και υπήρξε άρτιο σε οποιαδήποτε πλατφόρμα κι' αν εμφανίστηκε! Επομένως, η επιτυχία του ήταν δεδομένη και προδιαγεγραμμένη! Για καλή μας τύχη, οι developers δεν σταμάτησαν εκεί! Μαζεύτηκαν όλοι μαζί, συζήτησαν, και στο τέλος ... βγήκε η απόφαση! Δούλεψαν σκληρά, προσεκτικά, ξενύχτησαν και μετά από μερικούς μήνες, ήρθε στα ράφια των video games μαγαζιών ένα πραγματικό αριστούργημα! Το όνομα αυτού; Turrican II: The Final Fight!!
ΣΕΝΑΡΙΟ: Πέρασαν πολλά χρόνια μετά τα πρώτα συμβάντα και την ήττα του μοχθηρού Mogul στο πρώτο Turrican (το οποίο θα αναλύσουμε άλλη στιγμή)! Το έτος είναι 3025 και όλοι οι λαοί του Γαλαξία ζουν πλέον αρμονικά, απολαμβάνοντας μια ζωή χωρίς πολέμους και χωρίς απειλές από άλλους κόσμους ή από φιλόδοξους μονάρχες. Προκειμένου να διατηρηθεί αυτή η ειρηνική ατμόσφαιρα, οι United Planets Freedom Forces (UPFF) έχουν "εξαπολύσει" ειδικά τροποποιημένα διαστημόπλοια, ως περιπόλους στα όρια του κάθε πλανήτη. Μέχρι που ... γίνεται το μεγάλο "μπαμ"! Το "Avalon 1", ένα από τα καλύτερα διαστημόπλοια της UPFF δέχεται σφοδρή επίθεση από ένα γιγαντιαίο θωρηκτό που εμφανίζεται από το πουθενά, παρόλο που ο commander πρόλαβε να δώσει εντολή για θέσεις μάχης! Το "άγνωστο" θωρηκτό, κατάφερε με μια και μόνο βολή να καταστρέψει τις άμυνες του Avalon 1! Και τότε οι κακές δυνάμεις πραγματοποίησαν την απόβασή τους! Απώλειες; Σχεδόν όλοι! Και λέω "σχεδόν" γιατί μόνο ένας κατάφερε να επιβιώσει! Ποιος είναι αυτός; Ο μοναδικός επιζών της επίθεσης ονομάζεται Bren McGuire και ανήκει στην ειδική ομάδα αποστολών της UPFF. Πρόκειται για έναν σκληροτράχηλο και καλά εκπαιδευμένο στρατιώτη που μόλις πιάσει όπλο στα χέρια του, γίνεται ασταμάτητος! Κατά τα νέα φαινόμενα, πιθανότατα διακυβεύεται ακόμα μια φορά η ευημερία στον Γαλαξία! Και όχι μόνο! Ο Bren έχει άδικα και απρόσμενα χάσει δεκάδες φίλους, συναδέρφους και συμπολεμιστές. Και αυτό δεν του αρέσει καθόλου! Μα καθόλου!! Μοιραία λοιπόν, έρχεται η ώρα της εκδίκησης. Η ώρα του "ενός εναντίον όλων"! Και ο Bren είναι αποφασισμένος για όλα, έτοιμος να στείλει όλους τους νέους εχθρούς από εκεί που ήρθαν! Όμως η αποστολή αυτή, μοιάζει με αποστολή αυτοκτονίας καθώς, το περιβάλλον στο οποίο θα κινηθεί είναι παντελώς αφιλόξενο, οι εχθροί πολυάριθμοι (και μάλιστα σε ποικίλα μεγέθη και ακτίνες δράσης), οι παγίδες πολλές και τα big bosses σχεδόν απροσπέλαστα! Η τελική μάχη (The Final Fight) θα είναι αδυσώπητη!
       
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Ο Bren McGuire "βουτάει" στα "βαθιά" από πολύ νωρίς, σε έναν κόσμο φτιαγμένο από πλατφόρμες, σπηλιές, καταρράκτες, επικίνδυνους εχθρούς και παγίδες. Το Turrican II: The Final Fight είναι ένα πολλαπλών κατευθύνσεων platform, run 'n gun shooter (τρέχα και σκόρπιζε σφαίρες κοινώς) στο οποίο ο παίκτης έχει στη διάθεσή του ένα plasma gun, μερικούς laser "σαρωτές" (ως χειροβομβίδες), ένα ειδικό laser που περιστρέφεται γύρω από τον Bren καθώς και την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε κοφτερό αστέρι (ενός είδους κινούμενο shuriken) που πετσοκόβει το κάθε τι στο πέρασμά του και αφήνει και εκρηκτικά κατά την έξοδο. Το αρχικό plasma gun, μπορεί να γίνει upgraded καταστρέφοντας ορισμένα "τουβλάκια" (που θυμίζουν Super Mario) τα οποία αφήνουν διάφορά bonuses. Στα bonuses (πέραν του bonus που αυξάνει την μπάρα ενέργειας του Bren) περιλαμβάνεται το τριπλό ή το πενταπλό plasma (που βελτιώνει το single shot που ήδη διαθέτει ο Bren), τα bouncing balls (που κάνουν "γκελ" στις επιφάνειες και σκοτώνουν από διαφορετικές γωνίες) και ένα τεράστιο, ευθύβολο, πύρινο laser (που διαλύει τα πάντα στην ευθεία)! Ο Bren θα πρέπει επίσης να μαζέψει "διαμάντια" ως επιπλέον bonus, να κινηθεί σε οποιαδήποτε πλατφόρμα προκειμένου να ανακαλύψει και να αποκομίσει extra ζωές και, τέλος, να ακολουθήσει την διαδρομή που οδηγεί προς την έξοδο (με την ένδειξη "Exit") σκοτώνοντας ό,τι κινείται, κολυμπάει ή πετάει μπροστά του! Στα πιο προχωρημένα levels του παιχνιδιού, ο Bren πιλοτάρει και ένα μικρό διαστημόπλοιο ή πετάει χρησιμοποιώντας jet packs! Εκεί, το παιχνίδι γίνεται καθαρόαιμο shoot 'em up, με πραγματικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα! Οι εχθροί έχουν διαφορετική αντοχή στους πυροβολισμούς ενώ υπάρχουν και κάποιοι που ο Bren μπορεί απλά να πηδήξει πάνω τους και να τους σκοτώσει. Τα δε big bosses, που καραδοκούν σε πολλά σημεία, αντιμετωπίζονται με διαφορετικές στρατηγικές (μια από αυτές είναι και η χρήση του "κινούμενου αστεριού" που προανέφερα)! Ουσιαστικά, το παιχνίδι ξεκινάει με "βατό" τρόπο και δυσκολεύει σταδιακά, πράγμα καλό για κάθε αρχάριο παίκτη! Μην χάνετε άλλο χρόνο λοιπόν! Τα υπόλοιπα...επί της οθόνης!       

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Με το που θα φορτώσει το παιχνίδι, ξεκινά μια πολύ εντυπωσιακή εισαγωγή η οποία εξιστορεί μέσω στατικών (δυστυχώς), πολύχρωμων εικόνων τα τεκταινόμενα! Οι εικόνες αυτές, συνοδεύονται από ένα εκπληκτικό μουσικό κομμάτι που συνέθεσε ο μεγάλος Chris Hulsbeck (από τους κορυφαίους του είδους του)! Ειδικά το εισαγωγικό soundtrack του Turrican II είναι ένα πραγματικό αριστούργημα, σε σημείο που να μην θες να πατήσεις το fire για να ξεκινήσεις την δράση. (Σ.Σ. πολλοί μάλιστα, όπως και εγώ, το αφήνουν απλά να παίζει, κάνοντας κάτι διαφορετικό εκείνη τη στιγμή!) Μετά, λοιπόν, από το αρχικό σοκ (κυρίως με τη μουσική), πατάμε το fire και ξεκινάμε! Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος είναι τα πολύχρωμα γραφικά του Turrican II! Οι developers έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά! Κάλλιστα θα μπορούσε να πει κάποιος πως ένα τέτοιο home computer game όπως το Turrican II θα μπορούσε άνετα να σταθεί δίπλα σε κάποιο coin-op της εποχής! Ειδικά η έκδοση για Amiga είναι πραγματικά αψεγάδιαστη, με πολύχρωμα backgrounds, απρόσκοπτη δράση (χωρίς το παραμικρό slowdown), τρομερά in-game soundtracks και δυνατά, στερεοφωνικά ηχητικά εφέ! Αναρωτιέμαι τι παραπάνω θα μπορούσε να ζητήσει ένας gamer της δεκαετίας του 90! Η έκδοση για Commodore Amiga (με το OCS) προσφέρει ένα αμάλγαμα έντονης δράσης χρωματισμένης με μια παλέτα που ξεφεύγει από τα δεδομένα της (από 58 έως και 64 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη)! Η κάθε πίστα έχει τα δικά της πανέμορφα backgrounds και το δικό της εξαιρετικό μουσικό κομμάτι! Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα! Το ίδιο το παιχνίδι τα λέει όλα!   
ΓΕΝΙΚΑ: Σε γενικές γραμμές, το Turrican II: The Final Fight αποτελεί ακόμα ένα παιχνίδι "σταθμό" για την εποχή, αναδεικνύοντας τις δυνατότητες του κάθε home computer και της κάθε κονσόλας στην οποία εμφανίστηκε. Με την ιδανική αναλογία Γραφικά-Ήχος-Τρόπος Παιχνιδιού-Βαθμός Δυσκολίας, το Turrican II είναι (αν μη τι άλλο) ένα "must have" παιχνίδι που ο κάθε οπαδός των retro games θα πρέπει να έχει παίξει, τουλάχιστον μια φορά! Το παιχνίδι ήταν διαθέσιμο σε φυσική μορφή (και είναι σήμερα διαθέσιμο σε ηλεκτρονική μορφή) για: Commodore Amiga, Atari ST, PC MS-DOS (VGA), Commodore 64, Amstrad CPC, Spectrum ZX (πολύ καλές versions όλες, τηρουμένων των ... hardware αναλογιών) ενώ υπάρχει το Universal Soldier για το Sega Megadrive (που ακολουθεί την version της Amiga) και μια "ειδική" έκδοση για το Nintendo SNES (το Super Turrican). Βασικά η έκδοση αυτή, μοιάζει περισσότερο με remake (και ό,τι συνεπάγεται αυτό), παρά με την μεταφορά του original! Προσωπική άποψη; Προτιμώ την Amiga version!   

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ: Αφήνοντας τις εκδόσεις για Mega Drive, SNES και PC (MS-DOS) στην άκρη, ο πιο άμεσος αντίπαλος της Amiga είναι ο Atari ST. To Turrican II: The Final Fight είναι ομολογουμένως πολύ καλό και στην συγκεκριμένη πλατφόρμα. Οι developers προσπάθησαν να "στύψουν" το hardware για τα καλά και ... τα κατάφεραν! Η έκδοση για Atari ST περιλαμβάνει όλα όσα μας χαρίζει η Amiga (φυσικά σε υποδεέστερη ποιότητα). Τα γραφικά είναι όμορφα και αποδίδουν έως και 34 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη (δηλαδή τα διπλάσια από τα κλασικά 16 που μας έχει συνηθίσει ο ST) ενώ ο ήχος είναι και εδώ πολύ προσεγμένος, με το ST Digi-Synth να δίνει ρέστα!! Μοναδικό μου παράπονο είναι τα "γνωστά" slowdowns από τα οποία "υποφέρουν" τα περισσότερα ST games! Όμως, αν αφήσουμε την Amiga εκτός σύγκρισης, αναλογιστούμε τους hardware περιορισμούς του ST και εκλάβουμε το Turrican II ως μεμονωμένο Atari ST game, τότε έχουμε στα χέρια μας ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια που δημιουργήθηκαν ποτέ για την βιβλιοθήκη του ST. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
AMIGA: Γραφικά 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10       
ATARI ST: Γραφικά: 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10

AMIGA GAMEPLAY VIDEO:

ATARI ST GAMEPLAY VIDEO:

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ VIDEO ΕΚΔΟΣΗΣ ΓΙΑ ΚΟΝΣΟΛΑ (SNES):
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ VIDEO ΕΚΔΟΣΗΣ ΓΙΑ ΚΟΝΣΟΛΑ (Mega Drive):

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Factor 5 / Rainbow Arts
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1992
Είδος: Platform, run 'n gun shooter
Εκδόσεις: Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, Commodore Amiga, Atari ST, PC MS-DOS, Sega Mega Drive, Super Nintendo
Δοκιμή Review: Commodore Amiga
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com 

Retro Games Review: Agony

Retro Games Review: Agony
 Ήδη από την αρχή της ιστορίας των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, υπήρξαν (και υπάρχουν) εκατοντάδες (για να μην πω χιλιάδες) παιχνίδια που ο βασικός τους στόχος είναι να πυροβολείς ασταμάτητα τα εχθρικά κύματα, είτε πρόκειται για στρατιωτικές δυνάμεις είτε για...εξωγήινες φυλές! Σίγουρα πρόκειται για μια συνταγή που όλοι την έχουμε δοκιμάσει στο παρελθόν, την συναντάμε στο παρόν και (φυσικά) θα την δούμε και στο μέλλον! Αναφέρομαι στην κατηγορία των shoot 'em ups (ή αλλιώς στην κατηγορία "πυροβόλα ότι κινείται, επιπλέει ή πετάει"! Στο AGONY, shoot 'em up παιχνίδι που κυκλοφόρησε το 1992 μόνο για την Amiga, ξεχάστε τους Rambo ήρωες ή τα ανίκητα X-Wings! Στο παιχνίδι αυτό, ο ήρωας είναι μια...κουκουβάγια(!)
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τα περισσότερα από shoot 'em ups του παρελθόντος δεν βασίζονται σε κάποιο "μακρόσυρτο" σενάριο. Απλά οπλίζεσαι και ξεκινάς απλόχερα να μοιράζεις "μολύβι" (ή και plasma shots) στους γύρω σου! Το Agony όμως, βασίζεται σε ένα πολύ σύντομο και τελείως σουρεαλιστικό σενάριο: Σ' έναν κόσμο μιας άλλης διάστασης, ένας μάγος ονόματι Acanthropsis (άκου όνομα) ανακαλύπτει μετά από πολύ κόπο μια μοναδική -και συνάμα θανατηφόρα- δύναμη που αποκαλείται "Cosmic Power" (Κοσμική Δύναμη). Μόνο που η ανακάλυψή του αυτή δεν του βγήκε σε καλό καθώς σήμανε και το τέλος του. Λίγες ώρες πριν πεθάνει, ο Acanthropsis εκμυστηρεύεται την ανακάλυψή του στους δυο έμπιστους μαθητές του, τον Alestes και τον Mentor, ενώ παράλληλα τους διδάσκει σχετικά με την χρήση της μεγάλης αυτής δύναμης. Ως αναμενόμενο, ο πιο "φιλόδοξος" από τους δυο και ο πιο "διψασμένος" για εξουσία και ισχύ (ο κακός Mentor στην προκειμένη) στρέφεται εναντίον του Alestes, εξαπολύοντας έναν στρατό από τέρατα και πολλά άλλα "ευφάνταστα" πλάσματα, με μόνο σκοπό να τον αφανίσει! Ο Alestes, με κάποιο μαγικό τρόπο (τον οποίο δεν θα μάθουμε και ποτέ) επιλέγει να μεταμορφωθεί σε κουκουβάγια (!) και ξεκινά την δική του μάχη ενάντια στις δυνάμεις του κακού και το δικό του ταξίδι αναζήτησης της Cosmic Power. Περίεργο σενάριο για shoot 'em up έτσι; Πάμε παρακάτω!        

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Η περιπέτεια ξεκινά κάπως "απότομα", με τον Alestes ήδη στον αέρα και οπλισμένο με ενός είδους λευκά...τόξα (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων)! Τα τόξα αυτά αποτελούν το αρχικό όπλο του Alestes που μέσω διαφόρων power ups μπορεί να γίνει πιο ευρύ και να καλύψει πιο ανοιχτό οπτικό πεδίο, σκοτώνοντας ακόμα περισσότερους εχθρούς. Οι δαιμονικοί υπηρέτες του Mentor, που ποικίλουν τόσο σε μέγεθος όσο και σε ικανότητες, επιτίθενται κατά κύματα και χωρίς έλεος. Ο Alestes καλείται να τα βάλει με τεράστια πλάσματα, όπως γιγάντιες αράχνες, σαρκοβόρα ψάρια, ιπτάμενα έντομα αλλά και να αποφύγει διάφορες παγίδες. Πέρα από τα τόξα που "ξερνάει" ο Alestes, οπλίζεται και με δυο μαγικά σπαθιά (ένα από πάνω και ένα από κάτω) που τον προστατεύουν σκοτώνοντας όσα πλάσματα προσπαθούν να τον χτυπήσουν από τις ανάλογες πλευρές. Κατά την την πτήση, ο Alestes θα συλλέξει και ορισμένα scrolls, τα οποία προφανώς συνδέονται με την Cosmic Power ενώ, στο τέλος του κάθε level, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και το ανάλογο big boss που θα τον αποτρέψει από το να πλησιάσει όλο και περισσότερο προς τον στόχο του. Ευτυχώς το Agony υποστηρίζει auto-fire που σημαίνει πως δεν θα σπάσετε το κόκκινο button του joystick σας πυροβολώντας ασταμάτητα. Μάλιστα, το auto-fire βολεύει αρκετά διότι ορισμένα από τα τέρατα χρειάζονται πολλαπλά χτυπήματα για να καταστραφούν! Η δράση είναι κυριολεκτικά ασταμάτητη και δεν αφήνει τον παίκτη σε ησυχία, όμως κάτι τέτοιο είναι θεμιτό καθώς αυτή είναι και η ουσία ενός shoot 'em up. Το επίπεδο δυσκολίας είναι αρκετά βατό ακόμα και για τους αρχάριους μόνο που αρχικά δυστυχώς έχετε μόλις τρείς ζωές στη διάθεσή σας.
 
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Το Agony ξεκινάει δυνατά παρόλο που του λείπει μια όμορφη εισαγωγή (σαν αυτές που μας έχει συνηθίσει η Psygnosis) η οποία θα μας έδινε ίσως και κάποια παραπάνω στοιχεία της αλλόκοτης ιστορίας του! Μετά το άκρως εντυπωσιακό σήμα της Psygnosis και της Art & Magic, που σας παραπέμπει στο να συνδέσετε την Amiga με κάποιο στερεοφωνικό συγκρότημα, ακολουθεί μια πολύ όμορφη εικόνα ενός παράξενου ηλιοβασιλέματος, που συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό, κλασικό κομμάτι σε πιάνο, δημιούργημα του μεγάλου Tim Wright! Χαζεύοντας για λίγο την εικόνα και απολαμβάνοντας την μελωδία, έρχεται η ώρα να ξεκινήσουμε πατώντας το fire! Και εκεί, αρχίζουν τα ωραία! Ένας αλλόκοτος κόσμος σχηματίζεται από τα custom chips της Amiga, με πολύ όμορφα backgrounds (αν και κάπως σκοτεινά επί το πλείστον), με πολλαπλά sprites να "βομβαρδίζουν" την οθόνη, με αχαλίνωτη δράση και όλα μαζί άρτια "δεμένα" με μια...μουσική πανδαισία! Και λέω "πανδαισία" γιατί σε κάθε level, η μουσική του Agony πράγματι σε προδιαθέτει να συνδέσεις την Amiga σε στερεοφωνικό. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι όμορφα και κινούνται χωρίς το παραμικρό slowdown ενώ οι χρωματικές παλέτες του αλλάζουν συνεχώς με ποικίλες τεχνικές που μόνο στην Amiga ήταν εφικτές (Copper effects συν δυο ξεχωριστά "ντεγκραντέ" 16 χρωμάτων έκαστο, που στα 50 frames ανά δευτερόλεπτο σου δίνουν την αίσθηση της ομαλής εναλλαγής χρωμάτων, εξ' ου και το interlacing στο background). Το Deluxe Paint ΙΙΙ, ένα από τα πιο δυνατά γραφιστικά όπλα της εποχής, φαίνεται πως έκανε πολύ καλή δουλειά. Ωστόσο, υπάρχουν δυστυχώς πολλά σημεία στο παιχνίδι που, λόγω των σκοτεινών χρωμάτων, δεν θα μπορέσετε να ξεχωρίσετε εύκολα τα πυρά των εχθρών! Ανάμεσα στα levels, την στιγμή που φορτώνει η επόμενη πίστα, ξεδιπλώνεται μπροστά σας μια εικόνα φτιαγμένη με 64 χρώματα ταυτόχρονα (Half Bright τεχνική: 32 βασικά χρώματα + 32 ίδια χρώματα με τη μισή φωτεινότητα) η οποία ουσιαστικά αποτελεί την εισαγωγή για τον επόμενο κόσμο που θα πολεμήσετε. Συνδυάζοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω στοιχεία, έχουμε στα χέρια μας ένα παιχνίδι που δείχνει τις gaming δυνατότητες που είχε η Amiga τη δεκαετία του 90 (και μάλιστα η Amiga με το κλασικό OCS chipset και όχι η πιο εξελιγμένη AGA). 
ΓΕΝΙΚΑ: Σε γενικές γραμμές, το Agony είναι ένα καλό shoot 'em up με το επίπεδο δυσκολίας να αυξάνει σταδιακά. Ωστόσο, το Game Over είναι πολύ κοντά διότι ξεκινάτε με μόλις 3 ζωές και, από ένα σημείο και μετά, οι "αυλικοί" του Mentor γεμίζουν την οθόνη μειώνοντας τις πιθανότητες επιβίωσης! Το Agony έκανε την εμφάνισή του το 1992 μόνο στην Amiga, κάνοντας τους υπόλοιπους να "σκάσουν" από τη ζήλεια τους και ειδικά στο μουσικό μέρος! Αναμφισβήτητα έχει κι αυτό τα πλην του (και είναι αρκετά) όπως π.χ. το γεγονός ότι τα χρώματα είναι "μουντά" και πολλές φορές δεν θα μπορέσετε να αποφύγετε τα πυρά των εχθρών γιατί πολύ απλά ΔΕΝ θα τα διακρίνετε, αλλά όπως και να έχει, ένα τέτοιο παιχνίδι αποτελεί μια δυνατή shoot 'em up εμπειρία.      
ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ: Ποιο αντίπαλο δέος; Είπαμε, το παιχνίδι είναι Amiga ONLY! Άλλωστε, τα υπόλοιπα μηχανήματα της εποχής (ειδικά το original "αντίπαλο δέος", ο Atari ST) δεν θα μπορούσαν εύκολα να διαχειριστούν ένα τόσο δυνατό τεχνικά παιχνίδι.  
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
AMIGA: Γραφικά 8/10, Ήχος 9/10, Gameplay 7/10           

AMIGA GAMEPLAY VIDEO:
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Art & Magic / Psygnosis
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1992
Είδος: Shoot 'em up
Έκδοση: Commodore Amiga
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com