BREAKING NEWS
latest

728x90

Retro Games Review: Cannon Fodder

Υπάρχουν πάρα πολλοί retro gamers που έπαιξαν (και μάλλον παίζουν ακόμα) αμέτρητες ώρες με ένα ποδοσφαιράκι που "έκαψε καρδιές". Όχι δεν αναφέρομαι στο "τεράστιο" Kick Off. Αναφέρομαι στο εξίσου φοβερό Sensible Soccer, με τους "λιλιπούτειους" ποδοσφαιριστές, την αχαλίνωτη ταχύτητα και την εντυπωσιακή παρουσίαση. Οι developers πίσω από αυτό το φοβερό game είναι η Sensible Software που ιδρύθηκε από τον Jon Hare και τον Chris Yates το 1986 (!). Οι ίδιοι λοιπόν, είχαν την "φαεινή" (και παράλληλα απίστευτη) ιδέα να...ντύσουν τα συγκεκριμένα μικροσκοπικά sprites στο χακί και να τους ρίξουν σε ανελέητες μάχες (!). Έτσι, το 1994, η Sensible Software δημιούργησε το καταπληκτικό Cannon Fodder! Το παιχνίδι ήταν και είναι διαθέσιμο στους home computers Commodore Amiga, Atari ST, Acorn Archimedes και στα MS-DOS PCs, καθώς και στις κονσόλες Panasonic 3DO, Atari Jaguar, Sega Mega Drive, Super Nintendo και Amiga CD32. Υπάρχει επίσης και μια έκδοση για την φορητή κονσόλα Game Boy Color.   
 ΣΕΝΑΡΙΟ: Το παιχνίδι εκτυλίσσεται σε περίοδο πολέμου (εξ' ου και ο τίτλος "Cannon Fodder" που σημαίνει η "Βορά των Κανονιών). Μόνο που εδώ ουσιαστικά η έννοια Cannon Fodder έχει να κάνει περισσότερο με τους "αναλώσιμους" που στέλνονται σε όλους τους πολέμους για να ανακαλύψουν τις εχθρικές θέσεις και να "μαζέψουν" τις πρώτες σφαίρες. Έτσι και εδώ, μια ομάδα εκπαιδευμένων commandos αναλαμβάνει επικίνδυνες αποστολές (23 τουλάχιστον) σε διάφορα εχθρικά εδάφη, που ποικίλουν από αφιλόξενες ζούγκλες μέχρι και χιονισμένα βουνά. Η ομάδα αυτή λοιπόν (που είναι πεζοπόρος) αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει περιπόλους, να καταστρέψει φυλάκια, βάσεις, ακόμα και τεθωρακισμένα οχήματα. Η ανατίναξη και η εξάλειψη των εχθρικών δυνάμεων (που σημειωτέον πραγματοποιούνται με αστείρευτο χιούμορ) έχει ως μοναδικό σκοπό -τι άλλο;- την τελική νίκη! Απλό και απέριττο το σενάριο σίγουρα, όμως το παιχνίδι είναι το κάτι άλλο πραγματικά!   
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Το Cannon Fodder ανήκει στην κατηγορία action strategy και έχει και μπόλικο "μπαμ-μπουμ"! Ο χειρισμός γίνεται με το mouse (στους home υπολογιστές) και με το joypad (στις κονσόλες). Έχετε στη διάθεσή σας μια ομάδα από commandos (στην αρχή μόνο τρεις και στην πορεία όλο και περισσότερους) και θα πρέπει να εξολοθρεύσετε...οτιδήποτε κινείται σε κάθε πίστα. Το mouse βοηθά πολύ στην έκβαση των αποστολών (σε αντίθεση με το joypad που δεν εξυπηρετεί ιδιαίτερα...όπως και στα περισσότερα "mouse driven" παιχνίδια). Με το δεξί πλήκτρο του mouse, και αφού τοποθετήσετε τον pointer εκεί που θέλετε, κάνετε ένα click και η ομάδα κινείται όλη μαζί (ή ο κάθε στρατιώτης μεμονωμένα εφ' όσον τον επιλέξετε) προς την μεριά εκείνη. Με το που θα εντοπίσετε κάποια εχθρική ομάδα και έρθετε σε απόσταση βολής, πιέζετε το δεξί πλήκτρο του mouse και αμέσως ο pointer μετατρέπεται από κλασικό "βελάκι" σε "στόχαστρο"! Εκεί...αρχίζει το πάρτι με τα μικροσκοπικά στρατιωτάκια να αρχίζουν να ουρλιάζουν και να κάνουν ακόμα και "τούμπες" κάθε φορά που πυροβολείτε εναντίον τους. Πραγματικά, έχει πολύ γέλιο! Ωστόσο, καλό είναι να μην πλησιάζετε πολύ κοντά διότι οι εχθροί πυροβολούν την ομάδα και αυτομάτως θα έχετε απώλειες. Σε κάθε επιτυχημένη αποστολή, ο αρχηγός της ομάδας αλλά και οι υπόλοιποι, ανεβαίνουν στρατιωτικό βαθμό ενώ για κάθε απώλεια υπάρχει ο ανάλογος (και αναλώσιμος) αντικαταστάτης. Στην περίπτωση επίθεσης σε κάποιο κτίριο, μπορείτε να πετάξετε και χειροβομβίδες για να σταματήσετε την...ροή των εχθρών που έχουν ήδη σημάνει συναγερμό και να γκρεμίσετε κυριολεκτικά την στρατιωτική εγκατάσταση (η χειροβομβίδα ενεργοποιείται πατώντας παρατεταμένα το αριστερό πλήκτρο του mouse και μια φορά το δεξί). Ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει (ευτυχώς) σταδιακά, που σημαίνει ότι θα έχετε τον χρόνο να εγκλιματιστείτε (και να εγκληματήσετε παράλληλα) μαθαίνοντας τα controls και καταστρώνοντας στρατηγικά σχέδια ανάλογα με την αποστολή και την εδαφική δομή. Το Cannon Fodder είναι πραγματικά πρωτότυπο για την εποχή του και τέρμα απολαυστικό!         
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Το παιχνίδι το δοκίμασα στην Amiga και ομολογώ ότι είναι τεχνικά άρτιο σε κάθε τομέα. Τα γραφικά του είναι μικροσκοπικά αλλά και πολύχρωμα! Οι χαρακτήρες του (τα sprites) είναι όλα τα λεφτά! Όπως είπα και στην εισαγωγή του άρθρου μου, τα μέλη της ομάδας (αλλά και οι εχθροί) είναι σαν να βγήκαν απευθείας από τα...γήπεδα του Sensible Soccer, πέταξαν από πάνω τους την αθλητική περιβολή και φόρεσαν την στολή παραλλαγής (κοινώς αφήσανε τη δόξα και το χρήμα και πήγαν να θυσιαστούν σαν "κορόιδα"). Οι δε υπόλοιπες λεπτομέρειες είναι τουλάχιστον εντυπωσιακές, καθώς το Cannon Fodder παρουσιάζει με επιτυχία διάφορα πεδία δράσης όπως δάση, ρυάκια, ποτάμια, πετρώδη εδάφη ακόμα και χιονισμένα τοπία. Η κίνηση των backgrounds (τουλάχιστον στην Amiga) είναι πολύ ομαλή και δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα πτώσης στο frame rate, όσα sprites και αν γεμίσουν την οθόνη. Και πάμε τώρα στον ήχο ο οποίος είναι εξίσου εντυπωσιακός με τα γραφικά. Ήδη από την πρώτη επαφή με το παιχνίδι, τα ηχεία του monitor "παίρνουν φωτιά" από ένα φοβερό soundtrack που ονομάζεται "War, Never Been So Much Fun". Οι πιο παλαιοί θα το θυμάστε σίγουρα! Μιλάμε για ένα μουσικό κομμάτι που έγραψε -και τραγούδησε- ο ίδιος ο Jon Hare, ενώ παράλληλα βλέπουμε και digitized φωτογραφίες από όλα τα μέλη της dev ομάδας με...χιουμοριστικές, στρατιωτικές πινελιές. Το "War" είναι από τα game soundtracks που δεν σου κάνει καρδιά να πατήσεις το fire για να ξεκινήσεις! Εντός του παιχνιδιού έχουμε αρκετά πολύ καλά (και πολύ αστεία), sampled ηχητικά εφέ όπως πυροβολισμούς, εκρήξεις, κραυγές αλλά και μερικά άλλα ambient εφέ όπως π.χ. η ροή του νερού στα ποτάμια και άλλα. Ανάμεσα στις αποστολές, βλέπουμε πάντα μια sequence που δείχνει έναν λόφο ο οποίος γεμίζει σιγά σιγά από στρατιώτες στο κάτω μέρος (και από...σταυρούς επάνω). Σε αυτή την sequence, ακούμε άλλο ένα μουσικό κομμάτι που έχει γράψει πάλι ο Jon Hare για μια...πρώην του (!!) Και το πραγματικό κομμάτι έχει και στίχο (όχι όμως στο παιχνίδι). Είναι μια πληροφορία που δεν γνώριζα και που μου είπε ο φίλος μου Vincent GR, τον οποίο και ευχαριστώ. Σε γενικές λοιπόν γραμμές, έχουμε ένα πραγματικά όμορφο παιχνίδι, από όλες τις απόψεις: ιδέα, υλοποίηση, γραφικά, ήχο αλλά και διασκέδαση!             
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (AMIGA):
Γραφικά: 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10

GAMEPLAY VIDEOS
AMIGA:

ATARI ST:


PC (MS-DOS):

ATARI JAGUAR:

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Sensible Software
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1994
Είδος: Action Strategy
Εκδόσεις: Amiga, Atari ST, PC MS-DOS, Game Boy Color, Acorn Archimedes, Sega Mega Drive, Super Nintendo, Atari Jaguar, 3DO, CD32 
Δοκιμή Review: Amiga (OCS)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com

Retro Games Review: Bubble Bobble

Bubble Bobble
ΟΚ, στον χώρο των old-school games τα shoot 'em ups είναι φουλ αδρεναλίνη και σε κρατάνε σε εγρήγορση, τα action games είναι εντυπωσιακά σε γραφικά και ήχο ενώ τα adventure games σου "στύβουν" τον εγκέφαλο με την ίντριγκά τους! Όμως υπάρχουν και κάποια άλλα παιχνίδια του παρελθόντος που είναι τόσο όμορφα και τόσο εθιστικά και μάλιστα μέσα από την ίδια τους την απλότητα! Ένα από αυτά είναι και το παιχνίδι που ονομάζεται Bubble Bobble. Ναι! Το συγκεκριμένο παιχνίδι έκανε την παρθενική του εμφάνιση στον κόσμο του gaming το 1986 (πριν από 33 χρόνια!!) στις αίθουσες των ηλεκτρονικών (βλέπε: στα "ουφάδικα"), από την μεγάλη (και τρανή) Taito. Πλήθη κόσμου, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έπαιζαν Bubble Bobble ατελείωτες ώρες και ξόδευαν (ο καθένας ξεχωριστά) χιλιάδες Δραχμές, Μάρκα, Λίρες, Λιρέτες, Πεσέτες, Δολάρια, Γιεν (και οποιοδήποτε άλλο νόμισμα υπήρχε εκείνη την εποχή). Το Bubble Bobble (ή αλλιώς το "Μπούμπλε Μπούμπλε", όπως το λέγαμε πιτσιρικάδες) ανήκει στην κατηγορία "platform" (ή αλλιώς στα "διασκεδαστικά", όπως επίσης λέγαμε εκείνη την εποχή) και είναι ένα παιχνίδι που το ξέρουν ακόμα και οι...πέτρες, αρσενικές και θηλυκές!   
ΣΕΝΑΡΙΟ: Το σενάριο έχει ως βασικούς πρωταγωνιστές δυο νεαρά αγόρια, τον Bub και τον Bob, που ζούσαν χαρούμενα και ξέγνοιαστα μαζί με τα κορίτσια τους σε κάποια φανταστική χώρα. Μέχρι που κάποιος ονόματι Baron Von Blubba (άκου όνομα) έβαλε τα παιδιά "στο μάτι" και θέλησε να τους κάνει τον βίο αβίωτο, για τους δικούς του λόγους (που μας είναι άγνωστοι)! Η χώρα στην οποία ζουν ο Bub και ο Bob, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια απειλή που έρχεται από το πουθενά και απαιτεί -τι άλλο- την απόλυτη κυριαρχία! Πίσω από αυτή την απειλή, εμπνευστής είναι ο Blubba ενώ πρωτεργάτης (και δεξί του χέρι) είναι μια τεράστια αρσενική μέλισσα (ο Giant Bee Master) που ρίχνει ένα ξόρκι στα δυο αγόρια και τα μεταμορφώνει σε...δεινοσαυράκια που βγάζουν "φούσκες" από το στόμα τους! (Πολλή φαντασία είχε ο Fukio Mitsuji που το σκέφτηκε! Ήταν πολύ μπροστά μιλάμε ο τύπος!) Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Von Blubba έδωσε εντολή στους δικούς του ανθρώπους (...στα δικά του "τερατάκια" ήθελα να πω) να απαγάγουν τα δυο κορίτσια (την κοπέλα του Bub και την κοπέλα του Bob). Από το σημείο αυτό, ξεκινάει η περιπέτεια των δυο αγοριών (και το γλυκό μαρτύριο του κάθε παίκτη), καθώς θα πρέπει να περάσουν από 100 πίστες για να σώσουν τις αγαπημένες τους και -φυσικά- να "σπάσουν" την κατάρα του βαρόνου και να πάρουν πίσω την ανθρώπινη μορφή τους. Εντάξει...το σενάριο "σκίζει" για platform game έτσι;           
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Το Bubble Bobble είναι (όπως είπα και πιο πάνω) platform game, που σημαίνει ότι ο Bub (ή ο Bub μαζί με τον Bob) θα πρέπει να πηδάει από πλατφόρμα σε πλατφόρμα προκειμένου να εξουδετερώσει τα κακά πλασματάκια του Giant Bee Master, με μοναδική προστασία τις...φούσκες του (περίεργο όπλο πραγματικά!) Και πως σκοτώνουμε όλα αυτά τα χαριτωμένα, χιουμοριστικά αλλά και επικίνδυνα sprites που κατακλύζουν την οθόνη του Bubble Bobble; Μα είναι απλό: Τα παγιδεύουμε μέσα στις φούσκες και μετά τις σπάμε με την ουρά μας ή πηδάμε πάνω τους (αυτό κι αν ήταν περίεργο εκείνη την εποχή που οι περισσότεροι gamers είχαν συνηθίσει στα σπαθιά και στα πολυβόλα!) Η κάθε πλατφόρμα (ή πίστα αν θέλετε) έχει το δικό της σχήμα, τα δικά της "ράφια" που μπορούμε να ανεβούμε αλλά και τα δικά της "νεκρά" σημεία που θα πρέπει να προσέχουμε γιατί είναι παγίδες. Το ίδιο συμβαίνει και με τις στρατιές του Giant Bee Master, οι οποίες διαφέρουν σε μορφές, σε μέγεθος, σε μοτίβα κίνησης αλλά και σε επίπεδο δυσκολίας. Ο σκοπός στην κάθε πίστα είναι να τερματιστεί εντός συγκεκριμένου χρονικού ορίου καθώς, αν περάσει αρκετή ώρα, εμφανίζεται ο..."Χάρος" (ή η "Χαρίκλεια" για τους 40+), ένα sprite που μοιάζει με νεκροκεφαλή νυφίτσας (!) και δεν μπορούμε να σκοτώσουμε με τίποτα (εκείνο όμως μπορεί άνετα να σκοτώσει εμάς)! Ως είναι φυσικό, ένα τέτοιο παιχνίδι δεν θα μπορούσε να μην έχει και τα ανάλογα bonuses. Μαζεύοντας πόντους, παίρνουμε έξτρα ζωές (π.χ. την πρώτη extra ζωή την αποκομίζουμε στους 30.000 πόντους) ενώ όσο αυξάνονται οι πόντοι, αυξάνονται και οι εκπλήξεις (π.χ. αν δεν χάσουμε ζωή μέχρι τις 100.000, έχουμε "Διαμαντό-πιστα" που δίνει πολλά extras!) Επίσης, αφήνοντας ανέπαφες τις τελευταίες φούσκες στις οποίες έχουμε παγιδέψει μέσα κάποιο "εχθρικό" sprite, εμφανίζονται μετά από λίγο ποικίλα power ups και διάφορά άλλα καλούδια που βοηθούν στην αποπεράτωση αυτού του -κατά τ' άλλα δύσκολου- παιχνιδιού. Για να κάνει κάποιος φούσκα θα πρέπει να μασάει τσίκλα, σωστά; Σωστά! Αυτό ακριβώς κάνουμε και στο Bubble Bobble! Επομένως, μερικά από τα πιο ζωτικά bonuses είναι οι πιο "εξελιγμένες"...τσίκλες (η μια δίνει rapid fire ενώ η άλλη καλύπτει μεγαλύτερη απόσταση στην ευθεία). Η φούσκα έχει τις εξής τρεις χρήσεις: Χρησιμεύει ως όπλο για να παγιδεύουμε και να σκοτώνουμε κάθε sprite που μας απειλεί, χρησιμεύει ως "ασανσέρ" για να ανεβαίνουμε στις πιο απρόσιτες πλατφόρμες και, χρησιμεύει επίσης στην συγκέντρωση πόντων. Μερικά ακόμα bonuses είναι το "παπουτσάκι" που μας κάνει πιο γρήγορους, οι "κεραυνοί" ή ο "σταυρός" που σαρώνουν την πίστα και σκοτώνουν με τη μια κάθε εχθρό μεταμορφώνοντάς τον σε διαμάντι (ίσον περισσότεροι πόντοι), η "μπουκάλα" που εξαφανίζει τους εχθρούς και μας αφήνει πολλά μπουκαλάκια για να τα μαζέψουμε εντός συγκεκριμένης αντίστροφης μέτρησης καθώς και η πολυπόθητη "ομπρέλα" που μας βοηθάει να περνάμε ορισμένες πίστες χωρίς καν να πολεμήσουμε. Εξίσου σημαντική με την ομπρέλα είναι και η λέξη "EXTEND" που θα πρέπει να σχηματίσουμε μαζεύοντας τα ανάλογα γράμματα, για να πάμε στην επόμενη πίστα χωρίς μάχη. Υπάρχουν πολλά ακόμα bonuses στο Bubble Bobble, όμως δεν θα σας τα αναλύσω εδώ (για να ανακαλύψετε και μερικά παίζοντας, ειδικά όσοι δεν έχετε παίξει ποτέ το παιχνίδι πάνω από μια ή δυο φορές). Κλείνοντας, να αναφέρω ότι το παιχνίδι υποστηρίζει και 2-players game (που είναι και πιο θεμιτό καθώς σε single player είναι αδύνατον να τερματιστεί).                 
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Πολύχρωμο, χαριτωμένο, γρήγορο και απόλυτα εθιστικό είναι οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω το όνομα "Bubble Bobble"! Το συγκεκριμένο "παιδί" της Taito δεν προσφέρει τα φοβερά γραφικά και τον απίστευτο στερεοφωνικό ήχο που είχαμε και έχουμε δει σε άλλα παιχνίδια της εποχής. Είναι όμως φτιαγμένο για έναν και μοναδικό σκοπό: Την απόλυτη διασκέδαση! Τα γραφικά του μοιάζουν απλοϊκά αλλά την ίδια στιγμή είναι και πολύ όμορφα. Η κάθε πίστα έχει τα δικά της χρώματα και "έξυπνα" σχήματα και τους δικούς τις τύπους εχθρικών sprites! Η δε κίνηση των sprites (τουλάχιστον στους 16bit υπολογιστές) είναι τόσο γρήγορη και ομαλή που πολλές φορές δεν τα προλαβαίνεις. H έκδοση για τον Atari ST στον οποίο έπαιξα (για πολλοστή φορά) το παιχνίδι, έχει γίνει μια αρκετά επιτυχημένη μεταφορά από το coin-op! Η δε μουσική του Bubble Bobble, δημιούργημα του Tadashi Kimijima, είναι πραγματικά ανεπανάληπτη και μένει αξέχαστη όσα χρόνια κι' αν περάσουν (δείτε τα ανάλογα βίντεο πιο κάτω).     
ΓΕΝΙΚΑ: Το Bubble Bobble είναι ένα παιχνίδι που έκανε το ντεμπούτο του το 1986 στα coin-ops και από το 1987 και μετά μεταφέρθηκε σχεδόν σε κάθε υπολογιστή ή κονσόλα του παρελθόντος όπως είναι ο ZX Spectrum, ο Amstrad CPC, ο Commodore 64/128, o MSX, o BBC Micro, η Amiga, ο Atari ST, το Ιαπωνικό Sharp X68000 κ.α! Αξίζει να σημειωθεί ότι το Bubble Bobble τιμήθηκε και από πολλά άλλα gaming συστήματα του πιο πρόσφατου παρελθόντος όπως είναι το Sony Playstation, το Sega Saturn το XBOX, το Playstation 2 και άλλα! Η αναβίωσή του και στις επόμενες γενιές, μας "φωνάζει" από μόνη της ότι το Bubble Bobble ήταν, είναι και θα είναι, ένα από τα παιχνίδια "διαμάντια" στην ιστορία του video gaming.       
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 
ATARI ST: Γραφικά: 7/10, Ήχος 8/10, Gameplay 9/10

ATARI ST GAMEPLAY VIDEO:

SHARP X68000 (ARCADE PERFECT) GAMEPLAY VIDEO:

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Taito
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1986 (coin op), 1987 στους home computers
Είδος: Platform
Εκδόσεις: Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, Commodore Amiga, Atari ST, PC MS-DOS, BBC Micro, MSX, Sharp X68000, Master System, NES, Game Boy, Sega Saturn, Sony Playstation κ.α.
Δοκιμή Review: Atari ST

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com 

Retro Games Review Turrican II: The Final Fight

Retro Games Review Turrican II: The Final Fight
Αν κάνουμε μια αναζήτηση πίσω στην δεκαετία του 90 βάζοντας ως φίλτρο "τα καλύτερα shooter games" της εποχής, το μόνο σίγουρο είναι πως θα ανακαλύψουμε στη λίστα και ένα game που ονομάζεται Turrican. Πρόκειται για ένα δημιούργημα της Factor 5 (με υπεύθυνη κυκλοφορίας την Rainbow Arts), τόσο εντυπωσιακό για την εποχή, που αναδείκνυε τις δυνατότητες των τότε home υπολογιστών, ανεξαρτήτως chipset ή λοιπών τεχνικών στοιχείων! Ακριβώς! Το Turrican, είναι platform / run 'n gun shooter που βασίστηκε στην κλασική συνταγή των σεναρίων επιστημονικής φαντασίας και υπήρξε άρτιο σε οποιαδήποτε πλατφόρμα κι' αν εμφανίστηκε! Επομένως, η επιτυχία του ήταν δεδομένη και προδιαγεγραμμένη! Για καλή μας τύχη, οι developers δεν σταμάτησαν εκεί! Μαζεύτηκαν όλοι μαζί, συζήτησαν, και στο τέλος ... βγήκε η απόφαση! Δούλεψαν σκληρά, προσεκτικά, ξενύχτησαν και μετά από μερικούς μήνες, ήρθε στα ράφια των video games μαγαζιών ένα πραγματικό αριστούργημα! Το όνομα αυτού; Turrican II: The Final Fight!!
ΣΕΝΑΡΙΟ: Πέρασαν πολλά χρόνια μετά τα πρώτα συμβάντα και την ήττα του μοχθηρού Mogul στο πρώτο Turrican (το οποίο θα αναλύσουμε άλλη στιγμή)! Το έτος είναι 3025 και όλοι οι λαοί του Γαλαξία ζουν πλέον αρμονικά, απολαμβάνοντας μια ζωή χωρίς πολέμους και χωρίς απειλές από άλλους κόσμους ή από φιλόδοξους μονάρχες. Προκειμένου να διατηρηθεί αυτή η ειρηνική ατμόσφαιρα, οι United Planets Freedom Forces (UPFF) έχουν "εξαπολύσει" ειδικά τροποποιημένα διαστημόπλοια, ως περιπόλους στα όρια του κάθε πλανήτη. Μέχρι που ... γίνεται το μεγάλο "μπαμ"! Το "Avalon 1", ένα από τα καλύτερα διαστημόπλοια της UPFF δέχεται σφοδρή επίθεση από ένα γιγαντιαίο θωρηκτό που εμφανίζεται από το πουθενά, παρόλο που ο commander πρόλαβε να δώσει εντολή για θέσεις μάχης! Το "άγνωστο" θωρηκτό, κατάφερε με μια και μόνο βολή να καταστρέψει τις άμυνες του Avalon 1! Και τότε οι κακές δυνάμεις πραγματοποίησαν την απόβασή τους! Απώλειες; Σχεδόν όλοι! Και λέω "σχεδόν" γιατί μόνο ένας κατάφερε να επιβιώσει! Ποιος είναι αυτός; Ο μοναδικός επιζών της επίθεσης ονομάζεται Bren McGuire και ανήκει στην ειδική ομάδα αποστολών της UPFF. Πρόκειται για έναν σκληροτράχηλο και καλά εκπαιδευμένο στρατιώτη που μόλις πιάσει όπλο στα χέρια του, γίνεται ασταμάτητος! Κατά τα νέα φαινόμενα, πιθανότατα διακυβεύεται ακόμα μια φορά η ευημερία στον Γαλαξία! Και όχι μόνο! Ο Bren έχει άδικα και απρόσμενα χάσει δεκάδες φίλους, συναδέρφους και συμπολεμιστές. Και αυτό δεν του αρέσει καθόλου! Μα καθόλου!! Μοιραία λοιπόν, έρχεται η ώρα της εκδίκησης. Η ώρα του "ενός εναντίον όλων"! Και ο Bren είναι αποφασισμένος για όλα, έτοιμος να στείλει όλους τους νέους εχθρούς από εκεί που ήρθαν! Όμως η αποστολή αυτή, μοιάζει με αποστολή αυτοκτονίας καθώς, το περιβάλλον στο οποίο θα κινηθεί είναι παντελώς αφιλόξενο, οι εχθροί πολυάριθμοι (και μάλιστα σε ποικίλα μεγέθη και ακτίνες δράσης), οι παγίδες πολλές και τα big bosses σχεδόν απροσπέλαστα! Η τελική μάχη (The Final Fight) θα είναι αδυσώπητη!
       
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Ο Bren McGuire "βουτάει" στα "βαθιά" από πολύ νωρίς, σε έναν κόσμο φτιαγμένο από πλατφόρμες, σπηλιές, καταρράκτες, επικίνδυνους εχθρούς και παγίδες. Το Turrican II: The Final Fight είναι ένα πολλαπλών κατευθύνσεων platform, run 'n gun shooter (τρέχα και σκόρπιζε σφαίρες κοινώς) στο οποίο ο παίκτης έχει στη διάθεσή του ένα plasma gun, μερικούς laser "σαρωτές" (ως χειροβομβίδες), ένα ειδικό laser που περιστρέφεται γύρω από τον Bren καθώς και την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε κοφτερό αστέρι (ενός είδους κινούμενο shuriken) που πετσοκόβει το κάθε τι στο πέρασμά του και αφήνει και εκρηκτικά κατά την έξοδο. Το αρχικό plasma gun, μπορεί να γίνει upgraded καταστρέφοντας ορισμένα "τουβλάκια" (που θυμίζουν Super Mario) τα οποία αφήνουν διάφορά bonuses. Στα bonuses (πέραν του bonus που αυξάνει την μπάρα ενέργειας του Bren) περιλαμβάνεται το τριπλό ή το πενταπλό plasma (που βελτιώνει το single shot που ήδη διαθέτει ο Bren), τα bouncing balls (που κάνουν "γκελ" στις επιφάνειες και σκοτώνουν από διαφορετικές γωνίες) και ένα τεράστιο, ευθύβολο, πύρινο laser (που διαλύει τα πάντα στην ευθεία)! Ο Bren θα πρέπει επίσης να μαζέψει "διαμάντια" ως επιπλέον bonus, να κινηθεί σε οποιαδήποτε πλατφόρμα προκειμένου να ανακαλύψει και να αποκομίσει extra ζωές και, τέλος, να ακολουθήσει την διαδρομή που οδηγεί προς την έξοδο (με την ένδειξη "Exit") σκοτώνοντας ό,τι κινείται, κολυμπάει ή πετάει μπροστά του! Στα πιο προχωρημένα levels του παιχνιδιού, ο Bren πιλοτάρει και ένα μικρό διαστημόπλοιο ή πετάει χρησιμοποιώντας jet packs! Εκεί, το παιχνίδι γίνεται καθαρόαιμο shoot 'em up, με πραγματικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα! Οι εχθροί έχουν διαφορετική αντοχή στους πυροβολισμούς ενώ υπάρχουν και κάποιοι που ο Bren μπορεί απλά να πηδήξει πάνω τους και να τους σκοτώσει. Τα δε big bosses, που καραδοκούν σε πολλά σημεία, αντιμετωπίζονται με διαφορετικές στρατηγικές (μια από αυτές είναι και η χρήση του "κινούμενου αστεριού" που προανέφερα)! Ουσιαστικά, το παιχνίδι ξεκινάει με "βατό" τρόπο και δυσκολεύει σταδιακά, πράγμα καλό για κάθε αρχάριο παίκτη! Μην χάνετε άλλο χρόνο λοιπόν! Τα υπόλοιπα...επί της οθόνης!       


ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Με το που θα φορτώσει το παιχνίδι, ξεκινά μια πολύ εντυπωσιακή εισαγωγή η οποία εξιστορεί μέσω στατικών (δυστυχώς), πολύχρωμων εικόνων τα τεκταινόμενα! Οι εικόνες αυτές, συνοδεύονται από ένα εκπληκτικό μουσικό κομμάτι που συνέθεσε ο μεγάλος Chris Hulsbeck (από τους κορυφαίους του είδους του)! Ειδικά το εισαγωγικό soundtrack του Turrican II είναι ένα πραγματικό αριστούργημα, σε σημείο που να μην θες να πατήσεις το fire για να ξεκινήσεις την δράση. (Σ.Σ. πολλοί μάλιστα, όπως και εγώ, το αφήνουν απλά να παίζει, κάνοντας κάτι διαφορετικό εκείνη τη στιγμή!) Μετά, λοιπόν, από το αρχικό σοκ (κυρίως με τη μουσική), πατάμε το fire και ξεκινάμε! Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος είναι τα πολύχρωμα γραφικά του Turrican II! Οι developers έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά! Κάλλιστα θα μπορούσε να πει κάποιος πως ένα τέτοιο home computer game όπως το Turrican II θα μπορούσε άνετα να σταθεί δίπλα σε κάποιο coin-op της εποχής! Ειδικά η έκδοση για Amiga είναι πραγματικά αψεγάδιαστη, με πολύχρωμα backgrounds, απρόσκοπτη δράση (χωρίς το παραμικρό slowdown), τρομερά in-game soundtracks και δυνατά, στερεοφωνικά ηχητικά εφέ! Αναρωτιέμαι τι παραπάνω θα μπορούσε να ζητήσει ένας gamer της δεκαετίας του 90! Η έκδοση για Commodore Amiga (με το OCS) προσφέρει ένα αμάλγαμα έντονης δράσης χρωματισμένης με μια παλέτα που ξεφεύγει από τα δεδομένα της (από 58 έως και 64 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη)! Η κάθε πίστα έχει τα δικά της πανέμορφα backgrounds και το δικό της εξαιρετικό μουσικό κομμάτι! Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα! Το ίδιο το παιχνίδι τα λέει όλα!   
  
ΓΕΝΙΚΑ: Σε γενικές γραμμές, το Turrican II: The Final Fight αποτελεί ακόμα ένα παιχνίδι "σταθμό" για την εποχή, αναδεικνύοντας τις δυνατότητες του κάθε home computer και της κάθε κονσόλας στην οποία εμφανίστηκε. Με την ιδανική αναλογία Γραφικά-Ήχος-Τρόπος Παιχνιδιού-Βαθμός Δυσκολίας, το Turrican II είναι (αν μη τι άλλο) ένα "must have" παιχνίδι που ο κάθε οπαδός των retro games θα πρέπει να έχει παίξει, τουλάχιστον μια φορά! Το παιχνίδι ήταν διαθέσιμο σε φυσική μορφή (και είναι σήμερα διαθέσιμο σε ηλεκτρονική μορφή) για: Commodore Amiga, Atari ST, PC MS-DOS (VGA), Commodore 64, Amstrad CPC, Spectrum ZX (πολύ καλές versions όλες, τηρουμένων των ... hardware αναλογιών) ενώ υπάρχει το Universal Soldier για το Sega Megadrive (που ακολουθεί την version της Amiga) και μια "ειδική" έκδοση για το Nintendo SNES (το Super Turrican). Βασικά η έκδοση αυτή, μοιάζει περισσότερο με remake (και ό,τι συνεπάγεται αυτό), παρά με την μεταφορά του original! Προσωπική άποψη; Προτιμώ την Amiga version!   

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ: Αφήνοντας τις εκδόσεις για Mega Drive, SNES και PC (MS-DOS) στην άκρη, ο πιο άμεσος αντίπαλος της Amiga είναι ο Atari ST. To Turrican II: The Final Fight είναι ομολογουμένως πολύ καλό και στην συγκεκριμένη πλατφόρμα. Οι developers προσπάθησαν να "στύψουν" το hardware για τα καλά και ... τα κατάφεραν! Η έκδοση για Atari ST περιλαμβάνει όλα όσα μας χαρίζει η Amiga (φυσικά σε υποδεέστερη ποιότητα). Τα γραφικά είναι όμορφα και αποδίδουν έως και 34 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη (δηλαδή τα διπλάσια από τα κλασικά 16 που μας έχει συνηθίσει ο ST) ενώ ο ήχος είναι και εδώ πολύ προσεγμένος, με το ST Digi-Synth να δίνει ρέστα!! Μοναδικό μου παράπονο είναι τα "γνωστά" slowdowns από τα οποία "υποφέρουν" τα περισσότερα ST games! Όμως, αν αφήσουμε την Amiga εκτός σύγκρισης, αναλογιστούμε τους hardware περιορισμούς του ST και εκλάβουμε το Turrican II ως μεμονωμένο Atari ST game, τότε έχουμε στα χέρια μας ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια που δημιουργήθηκαν ποτέ για την βιβλιοθήκη του ST. 




ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
AMIGA: Γραφικά 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10       
ATARI ST: Γραφικά: 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 9/10

AMIGA GAMEPLAY VIDEO:

ATARI ST GAMEPLAY VIDEO:

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ VIDEO ΕΚΔΟΣΗΣ ΓΙΑ ΚΟΝΣΟΛΑ (SNES):
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ VIDEO ΕΚΔΟΣΗΣ ΓΙΑ ΚΟΝΣΟΛΑ (Mega Drive):

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Factor 5 / Rainbow Arts
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1992
Είδος: Platform, run 'n gun shooter
Εκδόσεις: Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, Commodore Amiga, Atari ST, PC MS-DOS, Sega Mega Drive, Super Nintendo
Δοκιμή Review: Commodore Amiga

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com 

Retro Games Review: Agony

Retro Games Review: Agony
 Ήδη από την αρχή της ιστορίας των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, υπήρξαν (και υπάρχουν) εκατοντάδες (για να μην πω χιλιάδες) παιχνίδια που ο βασικός τους στόχος είναι να πυροβολείς ασταμάτητα τα εχθρικά κύματα, είτε πρόκειται για στρατιωτικές δυνάμεις είτε για...εξωγήινες φυλές! Σίγουρα πρόκειται για μια συνταγή που όλοι την έχουμε δοκιμάσει στο παρελθόν, την συναντάμε στο παρόν και (φυσικά) θα την δούμε και στο μέλλον! Αναφέρομαι στην κατηγορία των shoot 'em ups (ή αλλιώς στην κατηγορία "πυροβόλα ότι κινείται, επιπλέει ή πετάει"! Στο AGONY, shoot 'em up παιχνίδι που κυκλοφόρησε το 1992 μόνο για την Amiga, ξεχάστε τους Rambo ήρωες ή τα ανίκητα X-Wings! Στο παιχνίδι αυτό, ο ήρωας είναι μια...κουκουβάγια(!)
 
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τα περισσότερα από shoot 'em ups του παρελθόντος δεν βασίζονται σε κάποιο "μακρόσυρτο" σενάριο. Απλά οπλίζεσαι και ξεκινάς απλόχερα να μοιράζεις "μολύβι" (ή και plasma shots) στους γύρω σου! Το Agony όμως, βασίζεται σε ένα πολύ σύντομο και τελείως σουρεαλιστικό σενάριο: Σ' έναν κόσμο μιας άλλης διάστασης, ένας μάγος ονόματι Acanthropsis (άκου όνομα) ανακαλύπτει μετά από πολύ κόπο μια μοναδική -και συνάμα θανατηφόρα- δύναμη που αποκαλείται "Cosmic Power" (Κοσμική Δύναμη). Μόνο που η ανακάλυψή του αυτή δεν του βγήκε σε καλό καθώς σήμανε και το τέλος του. Λίγες ώρες πριν πεθάνει, ο Acanthropsis εκμυστηρεύεται την ανακάλυψή του στους δυο έμπιστους μαθητές του, τον Alestes και τον Mentor, ενώ παράλληλα τους διδάσκει σχετικά με την χρήση της μεγάλης αυτής δύναμης. Ως αναμενόμενο, ο πιο "φιλόδοξος" από τους δυο και ο πιο "διψασμένος" για εξουσία και ισχύ (ο κακός Mentor στην προκειμένη) στρέφεται εναντίον του Alestes, εξαπολύοντας έναν στρατό από τέρατα και πολλά άλλα "ευφάνταστα" πλάσματα, με μόνο σκοπό να τον αφανίσει! Ο Alestes, με κάποιο μαγικό τρόπο (τον οποίο δεν θα μάθουμε και ποτέ) επιλέγει να μεταμορφωθεί σε κουκουβάγια (!) και ξεκινά την δική του μάχη ενάντια στις δυνάμεις του κακού και το δικό του ταξίδι αναζήτησης της Cosmic Power. Περίεργο σενάριο για shoot 'em up έτσι; Πάμε παρακάτω!        
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Η περιπέτεια ξεκινά κάπως "απότομα", με τον Alestes ήδη στον αέρα και οπλισμένο με ενός είδους λευκά...τόξα (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων)! Τα τόξα αυτά αποτελούν το αρχικό όπλο του Alestes που μέσω διαφόρων power ups μπορεί να γίνει πιο ευρύ και να καλύψει πιο ανοιχτό οπτικό πεδίο, σκοτώνοντας ακόμα περισσότερους εχθρούς. Οι δαιμονικοί υπηρέτες του Mentor, που ποικίλουν τόσο σε μέγεθος όσο και σε ικανότητες, επιτίθενται κατά κύματα και χωρίς έλεος. Ο Alestes καλείται να τα βάλει με τεράστια πλάσματα, όπως γιγάντιες αράχνες, σαρκοβόρα ψάρια, ιπτάμενα έντομα αλλά και να αποφύγει διάφορες παγίδες. Πέρα από τα τόξα που "ξερνάει" ο Alestes, οπλίζεται και με δυο μαγικά σπαθιά (ένα από πάνω και ένα από κάτω) που τον προστατεύουν σκοτώνοντας όσα πλάσματα προσπαθούν να τον χτυπήσουν από τις ανάλογες πλευρές. Κατά την την πτήση, ο Alestes θα συλλέξει και ορισμένα scrolls, τα οποία προφανώς συνδέονται με την Cosmic Power ενώ, στο τέλος του κάθε level, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και το ανάλογο big boss που θα τον αποτρέψει από το να πλησιάσει όλο και περισσότερο προς τον στόχο του. Ευτυχώς το Agony υποστηρίζει auto-fire που σημαίνει πως δεν θα σπάσετε το κόκκινο button του joystick σας πυροβολώντας ασταμάτητα. Μάλιστα, το auto-fire βολεύει αρκετά διότι ορισμένα από τα τέρατα χρειάζονται πολλαπλά χτυπήματα για να καταστραφούν! Η δράση είναι κυριολεκτικά ασταμάτητη και δεν αφήνει τον παίκτη σε ησυχία, όμως κάτι τέτοιο είναι θεμιτό καθώς αυτή είναι και η ουσία ενός shoot 'em up. Το επίπεδο δυσκολίας είναι αρκετά βατό ακόμα και για τους αρχάριους μόνο που αρχικά δυστυχώς έχετε μόλις τρείς ζωές στη διάθεσή σας.        


ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Το Agony ξεκινάει δυνατά παρόλο που του λείπει μια όμορφη εισαγωγή (σαν αυτές που μας έχει συνηθίσει η Psygnosis) η οποία θα μας έδινε ίσως και κάποια παραπάνω στοιχεία της αλλόκοτης ιστορίας του! Μετά το άκρως εντυπωσιακό σήμα της Psygnosis και της Art & Magic, που σας παραπέμπει στο να συνδέσετε την Amiga με κάποιο στερεοφωνικό συγκρότημα, ακολουθεί μια πολύ όμορφη εικόνα ενός παράξενου ηλιοβασιλέματος, που συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό, κλασικό κομμάτι σε πιάνο, δημιούργημα του μεγάλου Tim Wright! Χαζεύοντας για λίγο την εικόνα και απολαμβάνοντας την μελωδία, έρχεται η ώρα να ξεκινήσουμε πατώντας το fire! Και εκεί, αρχίζουν τα ωραία! Ένας αλλόκοτος κόσμος σχηματίζεται από τα custom chips της Amiga, με πολύ όμορφα backgrounds (αν και κάπως σκοτεινά επί το πλείστον), με πολλαπλά sprites να "βομβαρδίζουν" την οθόνη, με αχαλίνωτη δράση και όλα μαζί άρτια "δεμένα" με μια...μουσική πανδαισία! Και λέω "πανδαισία" γιατί σε κάθε level, η μουσική του Agony πράγματι σε προδιαθέτει να συνδέσεις την Amiga σε στερεοφωνικό. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι όμορφα και κινούνται χωρίς το παραμικρό slowdown ενώ οι χρωματικές παλέτες του αλλάζουν συνεχώς με ποικίλες τεχνικές που μόνο στην Amiga ήταν εφικτές (Copper effects συν δυο ξεχωριστά "ντεγκραντέ" 16 χρωμάτων έκαστο, που στα 50 frames ανά δευτερόλεπτο σου δίνουν την αίσθηση της ομαλής εναλλαγής χρωμάτων, εξ' ου και το interlacing στο background). Το Deluxe Paint ΙΙΙ, ένα από τα πιο δυνατά γραφιστικά όπλα της εποχής, φαίνεται πως έκανε πολύ καλή δουλειά. Ωστόσο, υπάρχουν δυστυχώς πολλά σημεία στο παιχνίδι που, λόγω των σκοτεινών χρωμάτων, δεν θα μπορέσετε να ξεχωρίσετε εύκολα τα πυρά των εχθρών! Ανάμεσα στα levels, την στιγμή που φορτώνει η επόμενη πίστα, ξεδιπλώνεται μπροστά σας μια εικόνα φτιαγμένη με 64 χρώματα ταυτόχρονα (Half Bright τεχνική: 32 βασικά χρώματα + 32 ίδια χρώματα με τη μισή φωτεινότητα) η οποία ουσιαστικά αποτελεί την εισαγωγή για τον επόμενο κόσμο που θα πολεμήσετε. Συνδυάζοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω στοιχεία, έχουμε στα χέρια μας ένα παιχνίδι που δείχνει τις gaming δυνατότητες που είχε η Amiga τη δεκαετία του 90 (και μάλιστα η Amiga με το κλασικό OCS chipset και όχι η πιο εξελιγμένη AGA).         

ΓΕΝΙΚΑ: Σε γενικές γραμμές, το Agony είναι ένα καλό shoot 'em up με το επίπεδο δυσκολίας να αυξάνει σταδιακά. Ωστόσο, το Game Over είναι πολύ κοντά διότι ξεκινάτε με μόλις 3 ζωές και, από ένα σημείο και μετά, οι "αυλικοί" του Mentor γεμίζουν την οθόνη μειώνοντας τις πιθανότητες επιβίωσης! Το Agony έκανε την εμφάνισή του το 1992 μόνο στην Amiga, κάνοντας τους υπόλοιπους να "σκάσουν" από τη ζήλεια τους και ειδικά στο μουσικό μέρος! Αναμφισβήτητα έχει κι αυτό τα πλην του (και είναι αρκετά) όπως π.χ. το γεγονός ότι τα χρώματα είναι "μουντά" και πολλές φορές δεν θα μπορέσετε να αποφύγετε τα πυρά των εχθρών γιατί πολύ απλά ΔΕΝ θα τα διακρίνετε, αλλά όπως και να έχει, ένα τέτοιο παιχνίδι αποτελεί μια δυνατή shoot 'em up εμπειρία.      
ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ: Ποιο αντίπαλο δέος; Είπαμε, το παιχνίδι είναι Amiga ONLY! Άλλωστε, τα υπόλοιπα μηχανήματα της εποχής (ειδικά το original "αντίπαλο δέος", ο Atari ST) δεν θα μπορούσαν εύκολα να διαχειριστούν ένα τόσο δυνατό τεχνικά παιχνίδι.  
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
AMIGA: Γραφικά 8/10, Ήχος 9/10, Gameplay 7/10           

AMIGA GAMEPLAY VIDEO:
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Υπεύθυνοι Developing / Publishing: Art & Magic / Psygnosis
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1992
Είδος: Shoot 'em up
Έκδοση: Commodore Amiga

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (PDial) Retroshowcase / retroshowcase.com

Retro Games Review: Shadow of the Beast

Αν ρωτήσετε 10 ανθρώπους που κάποτε είχαν (ή ακόμα έχουν) Commodore Amiga, σχετικά με το ποια είναι τα πρώτα παιχνίδια που τους έρχονται στο μυαλό, να είστε σίγουροι ότι τουλάχιστον οι 8 θα βάλουν και το SHADOW OF THE BEAST (ή αλλιώς BEAST) στη λίστα τους. Ο λόγος; Απλός! Το συγκεκριμένο video game, που έκανε την παρθενική του εμφάνιση κατά τη "δύση" της gaming δεκαετίας του 80 -και συγκεκριμένα το 1989- ήταν τόσο άρτιο για την εποχή του, που έφτασε τα γραφικά και τον ήχο της Amiga σε άλλα επίπεδα. Η ομάδα που συνέλαβε και υλοποίησε την όλη ιδέα ήταν η Reflections ενώ η υπεύθυνη λανσαρίσματος και κυκλοφορίας του παιχνιδιού ήταν η μεγάλη Psygnosis. Το Shadow Of The Beast ανήκει στην κατηγορία των action adventure games ενώ περιλαμβάνει και αρκετά στοιχεία hack 'n slash αλλά και run 'n gun.
ΣΕΝΑΡΙΟ: Η ιστορία του παιχνιδιού εξελίσσεται σε μια μυθική χώρα που θυμίζει κάπως την ταινία Barbarian, όπου ένας κακός πολέμαρχος (ονόματι Maletoth), σκοτώνει τον πατέρα του νεαρού Aabron (του ήρωα) και χρησιμοποιεί τις σκοτεινές μαγικές του δυνάμεις για να μεταμορφώσει τον νεαρό σε ένα κακάσχημο "κτήνος" (εξ' ου και το "Beast" του τίτλου). Ο Aabron κατέληξε από νεαρός άνδρας να παίρνει μια μορφή που θυμίζει τον τραγοπόδαρο θεό Πάνα της Ελληνικής Μυθολογίας! Και δεν του άρεσε καθόλου αυτό! Αποφάσισε λοιπόν πως θα πρέπει πλέον να παλέψει σκληρά για να εντοπίσει τον Maletoth, να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και -φυσικά- να πάρει πίσω την ανθρώπινη μορφή του "σπάζοντας" την "κατάρα".
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Η περιπέτεια στην οποία έχει άθελά του μπει το νεαρό "κτήνος" δεν θα είναι καθόλου εύκολη καθώς ο Maletoth έχει επιστρατεύσει ποικίλα είδη τεράτων και δαιμόνων προκειμένου να προστατευτεί από το μένος του Aabron, με τον τελευταίο να βασίζεται κυρίως στην δύναμη των χεριών του (!) και ενίοτε σε κάποια όπλα που θα βρει προχωρώντας. Αλλά τα άσχημα νέα δεν τελειώνουν εκεί! Ο Aabron θα πρέπει να προσέχει τόσο τις στρατιές των δαιμόνων (ένοπλων και μη), όσο και τις παγίδες που κρύβει η αφιλόξενη αυτή χώρα, όπως είναι κάποιες λεπίδες που βγαίνουν από το έδαφος, μάτια που πετάγονται ξαφνικά μπροστά του, φωτιές και ακόντια που εμφανίζονται απροειδοποίητα και πολλά άλλα τα οποία κοστίζουν σε ενέργεια. Ο Aabron κινείται από τα αριστερά προς τα δεξιά ή και αντίστροφα, ανεβαίνει και κατεβαίνει σκάλες (όπου υπάρχουν), μπορεί να κάνει άλματα για να περάσει πάνω από τυχόν κενά και, φυσικά, μπορεί να χτυπήσει με τις γροθιές του τον κάθε εχθρό που θα βρεθεί μπροστά του. Στο παιχνίδι έχουν συμπεριληφθεί και ορισμένοι γρίφοι που θα πρέπει να λυθούν προκειμένου να προχωρήσετε παρακάτω. Επειδή το επίπεδο της ενέργειας πέφτει εύκολα (έχετε maximum 12 hits), θα πρέπει να μαζεύετε και τα energy boosts που θα βρίσκετε καθ' οδόν. Η αλήθεια είναι ότι το Shadow of The Beast είναι τόσο..."αξιαγάπητο" (λόγω των τεχνικών του στοιχείων) όσο και..."μισητό" (λόγω της πολύ υψηλής δυσκολίας του).
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Ήδη από την εισαγωγική μουσική του παιχνιδιού με το φοβερό φλάουτο, ξεδιπλώνεται μπροστά σας ένα τεχνικά εντυπωσιακό παιχνίδι. Οι προγραμματιστές, οι υπεύθυνοι των γραφικών αλλά και του ήχου, έχουν κάνει απίστευτη δουλειά. Τα περιβάλλοντα στα οποία κινείται ο Aabron, γεμίζουν με χρώμα την οθόνη σας αφού το παιχνίδι εμφανίζει (μέσω τεχνικής) από 60 έως και 128 χρώματα στην οθόνη. (Σ.Σ. οι αριθμοί αυτοί ξεπερνούν κατά πολύ τα standard 32 χρώματα που μας έχει συνηθίσει η Amiga). Τα πάντα γύρω σας κινούνται ομαλότατα, χωρίς την παραμικρή πτώση στο frame rate όσοι χαρακτήρες κι αν γεμίσουν την οθόνη, ενώ υπάρχει και parallax scrolling με τουλάχιστον 13 επίπεδα (απλά ρίξτε μια ματιά στους ουρανούς του Beast και θα καταλάβετε τι εννοούμε). Στο δε ηχητικό μέρος, το Beast αποτελεί μια μουσική "πανδαισία" με άριστα, στερεοφωνικά soundtracks επιμελώς φτιαγμένα από τον μέγα David Whittaker και πολύ όμορφα, sampled ηχητικά εφέ.
ΓΕΝΙΚΑ: Αν και...εκνευριστικά δύσκολο, το Shadow Of The Beast αποτελεί παιχνίδι "σταθμό" για την Amiga, ενώ έχει προκαλέσει στο παρελθόν κύματα "ζήλιας" από τους κατόχους άλλων 16μπιτων συστημάτων (βλέπε Atari ST) λόγω της τεχνικής του αρτιότητας. Αν και εφ 'όσον ασχοληθείτε μαζί του (ακόμα και σήμερα), οπλιστείτε πρώτα με υπομονή, γιατί το Game Over είναι πάντα πολύ κοντά.   

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ: Το Beast προκάλεσε δέος στην gaming κοινότητα του χθες και ως αποτέλεσμα έκανε την εμφάνισή του και σε πολλά συστήματα της εποχής (8μπιτα αλλά και 16μπιτα, υπολογιστές και κονσόλες). Αλλά ο "αιώνιος" αντίπαλος της Amiga ήταν πάντα ο Atari ST (τουλάχιστον έτσι μας μάθανε εκείνα τα χρόνια). Δυστυχώς όμως, το Beast στον Atari ST δεν καταφέρνει να πείσει σε καμία περίπτωση. Είναι αργό και νωχελικό, το frame rate πέφτει δραματικά σε σημείο "επικίνδυνο" για την ενέργεια του Aabron, ο ήχος μπορεί να σπάσει τα "τύμπανα" των αυτιών, ενώ τα 33 (!) του χρώματα δείχνουν ξεθωριασμένα! (Σ.Σ. Οφείλω να ομολογήσω ότι η εισαγωγική μουσική στον ST μου άρεσε πιο πολύ από αυτή της Amiga). Η συγκεκριμένη version μοιάζει σαν οι προγραμματιστές να την έφτιαξαν στα γρήγορα και χωρίς να δώσουν κάποια βαρύτητα, γεγονός που πραγματικά αδικεί το μηχάνημα. Σαφώς και δεν περιμέναμε οποιοδήποτε ST game να φτάσει τα επίπεδα μιας Amiga, όμως η έκδοση του Beast για ST, θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
AMIGA: Γραφικά 9/10, Ήχος 9/10, Gameplay 7/10
ATARI ST: Γραφικά 7/10, Ήχος 6/10, Gameplay 5/10       

AMIGA GAMEPLAY VIDEO:
ATARI ST GAMEPLAY VIDEO:
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Panos (Pdial) Retroshowcase / retroshowcase.com

Δείτε όλα τα μυστικά ενός τίτλου NES !!!

Δείτε πως όλα τα μυστικά ενός τίτλου NES
Αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία του NES είμαστε σε θέση να μάθουμε πως σε μόλις 40kb μνήμης, μπορούσε να χωρέσει ένα ολόκληρο παιχνίδι καθώς επίσης και πως σχεδίαζαν τις θρυλικές πίστες που όλοι είχαμε κολλήσει κάποτε.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τις έξυπνες τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι developers της Nintendo στο βίντεο που κοινοποίησε στο YouTube το κανάλι Morphcat Games:

Retro Games Review: Cossacks European Wars

Cossacks European Wars

Το Cossacks: European Wars, είναι ένα all-time classic RTS (κυκλοφόρησε το 2001 για PC από την Ουκρανική εταιρεία  GSC Game World) που σας μεταφέρει στην  Ευρώπη του 16ου με 18ου αιώνα. Είναι η εποχή που η ειρήνη στην γηραιά ήπειρο είναι εύθραυστη και που οι μεγάλες αυτοκρατορίες του παρελθόντος βρίσκονται στα όρια της παρακμής. Τα νεοσύστατα κράτη μόλις έχουν εμφανιστεί στο προσκήνιο μάχονται απεγνωσμένα για να ξεφύγουν από την αφάνεια και να καταλάβουν τη θέση των παλαιών αυτοκρατοριών.
Cossacks European Wars
Το Cossacks, σας δίνει την ευκαιρία να βιώσετε με τον καλύτερο τρόπο το κλίμα που επικρατούσε στην Ευρώπη του 16ου αιώνα. Σε single & multiplayer αναμετρήσεις, θα έχετε την ευκαιρία να λάβετε ενεργά μέρος σε μια ποικιλία από γεγονότα ξεχωριστής σημασίας, όπως είναι ο τριακονταετής πόλεμος (1618-1648), η αγγλική επανάσταση, ο ρωσοτουρκικός πόλεμος, η σύγκρουση ανάμεσα στους Ολλανδούς και τους Άγγλους, ο επταετής πόλεμος, η ουκρανική ανεξαρτησία κ.α..
Cossacks European Wars
Στο εξαιρετικό Cossacks θα συναντήσετε συνολικά παραπάνω από 85 ιστορικά ακριβείς πολεμικές συγκρούσεις , καθώς και 16 διαφορετικές χώρες από τις οποίες μπορείτε να επιλέξετε. Το κάθε κράτος έχει δημιουργηθεί με γνώμονα τις ιστορικές πηγές που έχουν διασωθεί, με αποτέλεσμα να διαθέτει ξεχωριστό στιλ, διαφορετικές στρατιωτικές μονάδες, κτίρια και τεχνολογίες. Επίσης ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του τίτλου είναι ότι στο πεδίο της μάχης μπορείτε να ελέγξετε περισσότερες από 8.000 στρατιωτικές μονάδες που συγκρίνεται μόνο με τα παιχνίδια της σειράς Total War. Εκτός όμως από τις πραγματικά τεράστιες και αληθοφανείς μάχες, το Cossacks προσφέρει στον παίχτη και ένα λεπτομερές οικονομικό μοντέλο. Η κεντρική φιλοσοφία του βασίζεται στο γεγονός ότι όλες οι στρατιωτικές μονάδες ξοδεύουν resources για να πραγματοποιήσουν τις ενέργειές τους, όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Το γρήγορο gameplay, η ισορροπία και ο ρεαλισμός του, έκαναν τους απανταχού fans των real-time strategy να το λατρέψουν. Σίγουρα δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι το Cossacks: European Wars, με το απαράμιλλο στιλ του, αποτελεί μία από τις πιο ''σταθερές αξίες'' στον τομέα των strategy.
Μπορείτε να το αποκτήσετε πατώντας εδώ (αγοράζοντας key) μέσω της πλατφόρμας τους Steam.

Retro Games Review: Grand Theft Auto San Andreas


Grand Theft Auto San Andreas tribute
Αγαπητοί αναγνώστες,
Σήμερα θα κάνουμε ένα αφιέρωμα στα πιο επικά games της εποχής του PlayStation 2.
Φυσικά μιλάμε για το Τιτανομέγιστο Grant theft Auto San Andreas!!!

Κυκλοφόρησε το 2004 αρχικά για PS2 και αργότερα για Xbox και PC, ενώ μετέπειτα κυκλοφόρησαν διάφορα mods που πρόσθεταν άλλη αίγλη στο παιχνίδι.
Αφιέρωμα στο Grand Theft Auto San Andreas1
Το story του τίτλου περιγράφει την ιστορία του Carl Johnson ο οποίος επιστρέφει στη γενέτειρα του το Los Santos στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Οι αποστολές που καλείστε να εκπληρώσετε καθώς επίσης και η μουσική σας βάζουν για τα καλά στο πνεύμα της εποχής.
Ο συγκεκριμένος τίτλος αποτελεί το καμάρι της Rockstar αφού πούλησε περίπου 20 εκατομμύρια αντίτυπα και μέχρι πριν λίγα χρόνια πούλαγε ακόμα σαν τρελό.

Παρακάτω θα βρείτε cheats για το παιχνίδι καθώς και video με το soundtrack και το trailer του τίτλου.


cheats: http://adf.ly/1SSo7L